NBA Blog: Knotje knalt raak van platte poten

NBA Blog: Knotje knalt raak van platte poten

Dinsdag 16 mei 2017, 11:50

Heerlijk om naar te kijken, maar bijna altijd op zulke tijden dat 99,9 procent van de bevolking slaapt. Toch verdient de NBA een breed publiek. Zeker nu het eindelijk zover is! De NBA Playoffs zijn in volle gang. Onze Ziggo Sport commentatoren en liefhebbers Mart Smeets, Frank Visschraper en Ronald van Dam houden je dagelijks op de hoogte van de bijzonderheden.

DINSDAG 15 MEI

WAT ER VANNACHT GEBEURDE IN DE NBA PLAYOFFS:

Game 7: Boston-Washington 115-105

door Mart Smeets

KNOTJE KNALT RAAK
Ja, er was al heel wat kritiek geweest op zijn haardracht. In plaats van een deugdelijke haarband rond de lange lokken die hem het aanzicht van een typisch blanke basketballer uit de jaren zeventig gaf, had Kelly Olynyk niet lang geleden gekozen voor het min of meer geaccepteerde mannelijke knotje.

Een kunstenaars knotje dat ook al bij New York Knick Joakim Noah te zien was, alsmede (maar dan in werkelijk potsierlijke vorm) bij Detroit Pistons center Aron Baynes en bij Hugo Borst van Langs de Lijn.

Dus, de boel opgebonden tot een klein drolletje op het hoofd, een modeverschijnsel dat hem, een Canadese jongen die een flink deel van zijn jeugd in Kamloops in British Columbia woonde, wel een grappige oplossing leek voor het probleem dat langharige sportmensen tegenwoordig op die manier tackelen.

En ja, hij vond ook wel dat het hem paste en wie er ook wat te zeggen had over die dracht, moest zijn goddelijke gang maar gaan, maar hij deed het op deze manier. Het knotje dus. Zijn knotje.

DE ANDERE KELLY MOET TOEKIJKEN
De man van het knotje had in Game 3 van de halve finaleserie van het oosten nog een heel vervelende, bijna sensationele aanvaring met een andere Kelly. Deze Kelly Oubre Jr., ook uitgedost met een tamelijk opvallend kapsel (but who cares) stormde op de Canadese Kelly af en gaf de 2.11 meter lange speler een fanatieke, harde duw in de borststreek.

Oubre Jr. moest daarvoor boeten en kreeg een wedstrijd schorsing aan zijn broek. Gisteravond speelde Oubre Jr. precies zes seconden. Dat was bijna hetzelfde als DNP Coaches decision, want hij kwam tot helemaal niets.

Oubre jr. kon toekijken hoe de Canadese Kelly de held van Game 7 werd. In een tijdsbestek van vijf minuten schoot de back-up center van de Celtics met gouden handen en bezorgde hij met zijn 26 punten de Boston Celtics de finaleplaats tegen The Cleveland Cavs.

GEEN SHAQTIN' A FOOL DIT KEER
De Canadese Kelly had een keurig rapport: hij speelde 28 minuten, schoot 10/14, 2/6 van driepuntland, 4/5 vrije worpen, hij plukte 5 rebounds, gaf 4 assists, had een maal balverlies, liep tegen 5 persoonlijke (vaak duw-)fouten op en roomde dat alles af met 26 punten.

Voor een man vanaf de bank, voor de man met het knotje, voor de man die vaak nog weleens op de hak genomen werd door Shaq in diens vaak harde kritiek in het (ja, toegegeven) soms geestige Shaqtin' a fool bij TNT-televisie, voor die man was dat een topwedstrijd.

In die fragmenten bij Shaq was Olynyk nog weleens de onhandige, over zijn eigen benen struikelende, lange, blanke basketballer die in de dans onder de borden werd verslagen door leniger, sneller en spectaculairder spelende bro’s die het ietwat aanwezige trage voetenwerk van de Canadees konden uitbuiten, soms vergezeld van beelden van een spartelende Olynyk.

JUICHENDE DRIEPUNTERS GESCHOTEN VANAF PLATTE POTEN
Het antwoord van de man met het knotje kwam in Game 7 en vooral in een tijdsbestek van vijf minuten waarin de Canadese Kelly niet miste en solo The Wizards bedwong, waarbij The Wizard Kelly slechts vanaf de bank kon toekijken.

De juichende driepunters, geschoten vanaf de platte poten, met een jaren zeventig schotje dat het midden hield tussen een klein jumpertje  en een setshot dat je nog wel eens in de Albanese tweede divisie tegen kunt komen, waren aanleiding voor de 20.000 toeschouwers in TD (de naam van de sponsorende bank) Center om een luid ‘Kelly, Kelly, Kelly’ aan te heffen.

De Canadees pikte dat wel op, maar reageerde niet duidelijk zichtbaar, iets dat zijn ploeggenoten wel deden toen Olynyk, op 97 tellen voor het eind van de wedstrijd, naar de kant werd gehaald en alle Celtics hun complimenten bij hem kwamen aanbieden in de vorm van knuffels, schouderpetsen, koppie-tegen-koppie en lachende hoofden waaruit vreugdekreten loskwamen. Dat hij, uitgerekend hij, de beslissende man van Game 7 was geworden…fantastisch.

Olynyk had een muur van een wedstrijd gespeeld; zijn schieten was, zeker voor zo’n grote man, van exceptionele kwaliteit en er bleef werkelijk helemaal niets over van de hoon omtrent het knotje en de verklaring van nogal wat NBA-tegenstanders dat Olynyk een vreselijke viespeuk in het veld was, misschien zelfs wel de grootste deugniet in de hele NBA. Nu was de Canadese Kelly de held. En niets meer en zeker niets minder.

Hij had de wedstrijd mede stabiel qua score gehouden met goede bewegingen richting basket, zodat het 76-76 werd en beide ploegen kans op de winst hadden en hij werd de man die, vorstelijk schietend, het laatste deel van het vierde kwart vormgaf. In vijf minuten versloeg hij in zijn eentje de Wizards: 12-10. Goed voor de 115-105 eindstand

HEERLIJKE WEDSTRIJD, ONSTOPBARE BEAL
Game 7 werd een heerlijke wedstrijd met een haperend begin (zenuwen) en een nauwelijks te stoppen Bradney Beal bij Washington. Was John Wall de held in Game 6, Beal nam die rol moeiteloos over, hetgeen ook wel moest omdat Wall (18 punten), moe gespeeld en stuk verdedigd door de voortdurend hinderlijk aanklampende Avery Bradley, zijn laatste elf schoten (ja, 11 stuks) miste.

Boston had in Isaiah Thomas, de kleine held die produceerde (29 punten en 9/21 en 12 assists) en mocht ook blij zijn met de snoeihard werkende Marcus Smart die boende, poetste, veegde en nog scoorde ook ( 13 punten, 6 rebounds en 4 assist), en de twee starters Al Horford (15 punten) en Jae Crowder (14 punten en veel boze blikken van tegenspelers) en dus vooral De Man met het Knotje.

Hem werd na afloop gevraagd of hij in de toekomst zou kiezen voor de doodordinaire haarband of het modische knotje. Olynyk zei daarover na te moeten denken. De Canadees, die geboren werd in Toronto en wiens moeder negen jaar lang officiële score-keeper bij The Toronto Raptors was, is geen gemiddelde NBA-speler. Niet alleen door zijn uiterlijk dat sterk aan vroeger tijden doet denken, maar zijn hele gedrag is ietwat afwijkend van dat van de doorsnee NBA-speler.

Hij was Academic All American op Gonzaga (niet ver van Kamloops, zijn woonplaats in Canada vandaan), hij is een min of meer veel lezende, filosofisch aangelegde speler en ja, hij meet twee meter en elf centimeter, hij is center die overal (behalve op de 1-positie) speelt en die overal weleens tegenstrevers is tegen gekomen bij struikelingen, duwpartijen en opstootjes.

TWEE BROMMENDE BEREN TEGENOVER ELKAAR
En ja, hij spreekt Engels met een duidelijk Victoriaans Brits accent, met zelfs een lichte slis in de uitspraak. Ook gisteravond was er nog zo’n moment dat er verhit gesproken werd tussen hem en tegenstrever Markieff Morris, maar Olynyk gaf niet toe. Bijna met de koppen tegen elkaar en als twee brommende, grommende beren stonden ze tegenover elkaar.

Hij, de Canadese Kelly, had de laatste lach. Hij schoot Washington letterlijk overhoop. Een lange lummel uit een bergdorp in Canada, ver weg van de glitter van de NBA, werd held in Boston, zoals dit soort verhalen soms geschreven wordt. Een man met vaak zeer simpele kleding aan het knokige lijf, maar toch ook een man die jaarlijks 3 miljoen dollar op zijn rekening krijgt bijgeschreven.

Overigens…hij is komende zomer restricted free-agent. Met de rapportcijfers van Game 7 in de hand kan hij met enig vertrouwen de besprekingen met wie dan ook ingaan. Soms heb je van die avonden. Kelly Olynyk zal het niet snel vergeten, Kelly Oubre jr. heeft niets om zich te herinneren dan chagrijn en het Boston publiek staat nu nog steeds na te genieten. Om de man met het knotje. Of wordt het weer een old-fashioned haarband?

PS. Nog wat dingen die passen in dit Olynyk verhaal. Hij en zijn familie zijn van huis uit Oekraïners. Zijn vader was ooit coach van de Canadese juniorenploeg en liet toen een guard met de naam Steve Nash buiten de ploeg. Olynyk studeerde drie jaar op Gonzaga, maar haalde wel zijn Bachelors Degree. Hij heeft twee zussen die spelen in Saskatchewan.

Eindstand in de serie: Boston-Washington 4-3


MART SMEETS' BOEKENTIP VAN DE DAG

Een van de eerste basketbalboeken die ik kocht bij de American Discount in Amsterdam. Toen voor fl. 30.00 hetgeen veel was. Een basketbal-instructieboek van een schrijver die, zeker bij de top van de Amerikaanse college-wereld, in hoog aanzien stond. Hij was ooit in de Apollohal bij een wedstrijd daar. Amerikaan die de intense drive had anderen altijd te coachen. Hij overleed in 2001, 52 jaar oud. Alle topcoaches in de USA leerden uit dit boek. Een gulden wet: Weet naar welke teamgenoot je het best kunt passen. Een boek voor coaches, niet voor spelers. Ik nam hem mee naar La Bastille, hét basketbalcafé in Amsterdam die dagen. Hij wilde er nooit meer weg. 

 ISBN: 0-910305-00-5 


 CHECK DE UITSLAGEN EN HET PROGRAMMA:

Dag Tijd   Duel   UITSLAG
30-04 19.00 #1 Boston - Washington 123-111 
02-05 01.00 #1 Cleveland - Toronto 116-105
02-05 03.30 #1 San Antonio - Houston 99-126 
03-05 02.00 #2 Boston - Washington 129-119 
03-05 04.30 #1 Golden State - Utah 106-94 
04-05 01.00 #2 Cleveland - Toronto 125-103
04-05 03.30 #2 San Antonio - Houston 121 -96
05-05 02.00 #3 Washington - Boston 116-89
05-05 04.30 #2 Golden State - Utah 115-104
06-05 01.00 #3 Toronto - Cleveland 94-115
06-05 03.30 #3 Houston - San Antonio 92-103
07-05 02.30 #3 Utah - Golden State 91-102
07-05 21.30 #4 Toronto - Cleveland 102-109
08-05 00.30 #4 Washington - Boston 121-102 
08-05 03.00 #4 Houston - San Antonio 125-104
09-05 03.00 #4 Utah - Golden State 95-121
10-05 01.00 #5 San Antonio - Houston 110-107
11-05 02.00 #5 Boston - Washington 123-101
12-05 02.00 #6 Houston - San Antonio 75-114 
13-05 02.00 #6 Washington - Boston 92-91
14-05 21.30 #1 Golden State - San Antonio 113-111
16-05 02.00 #7 Boston - Washington 115-105
17-05 03.00 #2 Golden State - San Antonio Ziggo Sport + Select

MAANDAG 15 MEI

WAT ER VANNACHT GEBEURDE IN DE NBA PLAYOFFS:

Golden State Warriors - San Antonio Spurs 113-111

ALS STOMDRONKEN ZEELIEDEN IN VREEMDE HAVEN

door Mart Smeets

Een wedstrijd, twee of meer gezichten, drie tegenvallende starters, twee punten verschil, 36 maal balverlies, een uitvaller, tweemaal een verzwikte enkel en nog heel wat mooie, boeiende momenten te gaan. Dat laatste is eigenlijk een Anglicisme en mag je niet gebruiken in de Nederlandse taal, maar in Amerikaanse sporten is dat stiekem toegestaan: to go = te gaan, maar je hoort dan: 'te spelen' te vertalen.

Game 1 van The Warriors en The Spurs was een nagelbijter en ook een tegenvaller. Het was spannend tot de laatste seconde, maar nadat Kawhi Leonard was uitgevallen bij een 23-punten voorsprong van The Spurs, werd er niet meer naar behoren gespeeld door de ploeg van Gregg Popovich.

Er was geen nieuwe leider binnen de ploeg (immers: Tony Parker kan ook niet spelen) en Paddy Mills was gedurende deze wedstrijd even wat anders aan het doen. Hij kon met geen mogelijkheid de bal erin krijgen, maar ook de bal niet distribueren. Dat laatste was waarschijnlijk pijnlijker voor Pop.

ALS SPEELTUINVERENIGING UIT JISP
Zonder Leonard in het veld zetten The Warriors een 18-0 neer (ja, dat staat er echt: 18 punten gemaakt, nul tegen, The Spurs klungelden alsof ze het derde team van een speeltuinvereniging uit Jisp waren). Bij rust was het 42-62 en was het altijd luid optredende publiek in Oracle Arena behoorlijk rustig geworden.

Leonard en de soms wat onhandig spelende LaMarcus Aldridge (zes turnovers) hadden de basis gelegd voor een fraaie demarrage van The Spurs en hoewel al vanaf het begin van het derde kwart een terugkomst van The Warriors zichtbaar was, werd het maximale verschil toch echt nog eerst 25 punten en zag het er ineens uit dat Game 1 in een verrassing zou eindigen.

PAS OP BIJ HET NEERZETTEN VAN JE VOET
Vervolgens stapte Leonard eerst op de voet van een op de bank zittende medespeler, ging even hinkelepinken en kwam hij even later met diezelfde linkervoet neer op de schoen van Zaza Pachulia, die enorm veel kabaal maakte toen hem daarvoor een fout werd toebedeeld (redelijk nieuw in de NBA: je mag als verdediger niet je voeten op de plaats neerzetten waar je springende opponent dreigt neer te komen.

Ja, ik geef het toe, een zeer moeilijke interpretatie voor welke scheids dan ook, zoals Marc Davis liet zien. Hij gaf Zaza wel en zonder lang na te denken een fout. Het had er zelfs enige schijn van dat Zaza niet geheel onvrijwillig zijn maat 47 daar op de vloer zette, maar Leonard verklaarde na afloop dat hij geen boze opzet in de actie van de Georgiër had gezien).

Zonder Leonard waren de Spurs als stomdronken zeelieden in een vreemde haven. Er werd truttig balverlies geleden, niemand gaf richting aan, niemand scoorde en wat coach Pop ook probeerde, de 23 punten voorsprong verdwenen langzaam voor het nu ineens bloeddorstig optredende publiek dat alles dat Steph Curry en Kevin Durant naar de ring gooiden, zagen veranderen in scores.

Spelers als Gasol, Mills en Green kwamen al nauwelijks tot scoren in dit duel (samen 18 punten), maar verdwenen ook naar de bank om mannen als Murray en Anderson (samen 10 punten) voorrang te geven.

GREEN OVERSPANNEN EN MAZZEL
Waar Curry en Durant samen 74 punten hadden, was het bij de soms ook behoorlijk misschietende Warriors ook gedaan met de vreugde. De gefrustreerd spelende Klay Thomson (6 punten en 2/11 schot) liep met een boos hoofd te ballen en Draymond Green had alle mazzel van de wereld dat een woest en wild uitziende slaande beweging van hem voor een 'normale' persoonlijke fout werd aangezien.

Overspannen aandoend superioriteitsgedrag tegenover een tegenstander leverde hem (weer) een technische fout op. Terecht overigens. Green speelt (ja, ik weet het, het zijn de play-offs) soms met vuur in zijn gedragingen en toont een vreselijk grote mond. Zijn 9 punten vielen ook iets tegen, dient gezegd. Overigens speelde Andre Iguodala geblesseerd en zeker niet op volle kracht.

Voor Game 2 (dinsdag op woensdagnacht bij Ziggo Sport, 02.00 uur) hopen ze bij The Spurs hun sterspeler Leonard weer een beetje fit te hebben. Het gaat hier om zijn linkerenkel die hij in een week driemaal blesseerde. Zonder Leonard speelden The Spurs Houston van het veld in de Conference Semi Finals, dat wel, maar zonder Leonard werden The Spurs nu toch ook letterlijk van het veld geblazen door The Warriors.

HULDE VOOR DURANT EN CURRY
Dat laatste was misschien wel het meest opvallende aspect van deze wedstrijd: het volkomen onvermogen van de ploeg uit San Antonio om goed georganiseerd, gecontroleerd basketbal te spelen en de bal goed vast te kunnen houden. Er was helemaal niemand in staat daarin de ploeg voor te gaan.

Dat The Warriors in ren galop nog de zege binnenhaalden, was de verdienste van de toppers Curry en Durant. Hulde voor hun bij tijden dodelijke schutterswerk (samen 25/47). De volgende vraag is nu: hoe is het met de linkerenkel van Leonard en wat kunnen de medicijnmannen van The Spurs? De vooruitzichten zijn duister. Uit de kleedkamer van The Spurs kwamen zondagavond uitsluitend vraagtekens.

Stand in de serie: Golden State-San Antonio 1-0 


CLEVELAND CENTER WALTER TAVARES OUT
Cleveland Cavaliers heeft dit seizoen geen geluk met hun lange mannen. In het midden van het seizoen ging Chris Andersen (Birdman) door zijn knie: einde seizoen. De vrij haastig aangetrokken Andrew Bogut speelde nog geen minuut alvorens 'down' te gaan met een zware beenblessure.

Afgelopen week was het einde wedstrijd voor Walter Tamares, de Braziliaanse back-up center die een dag voor het einde van de competitie nog een contractje ondertekende bij The Cavs. Coach Tyrone Lue besloot direct geen 'scrimmages' of 'partijtjes' meer te spelen tijdens trainingen toen hij hoorde dat een gebroken hand bij Tavares werd geconstateerd.

The Cavs zijn al een week 'vrij' en moeten wachten op de winnende ploeg van de paring Boston-Washington. Die laatste wedstrijd is aankomende nacht om 02.00 uur op Ziggo Sport.


COACH KERR EVEN TERUG
Na zich twee weken niet te hebben laten zien bij zijn ploeg, keerde coach Steve Kerr afgelopen zaterdag terug in Oracle Arena en liet zich zien bij zijn spelers en personeel. 'Het was zo goed zijn stem weer te horen',  zei een verheugde Steph Curry.

Kerr besprak met de coacingstaff gedurende een uur de stand van zaken binnen de ploeg. Hij liep moeilijk (in sportkleding) nadat hij een week eerder vrij ingewikkelde tests in het medisch centrum van Duke University had moeten ondergaan.

Op zondag verscheen hij in de rust van de wedstrijd van zijn ploeg tegen The Spurs in de kleedkamer en sprak zijn spelers toe, overigens gefilmd en verstaanbaar gemaakt door de Amerikaanse televisie. Neen, hij zat niet op de bank. Hij bezag de wedstrijd alleen, zittend in het materiaalkamertje van The Warriors.


MART SMEETS' BOEKENTIP VAN DE DAG

Hoe een beroemde NBA-speler met zijn leven en zijn geld omging. Een eigenlijk triest verhaal dat keihard en eerlijk is opgetekend.

Moord, drugs, wapens, seks, nooit echt lekker willen trainen…De kleine man die grote ster werd en van de weeromstuit naar Besiktas in Turkije moest uitwijken.

Draaide al zijn geld erdoor, had soms wel 10 eigen auto’s voor de deur staan en moest (van een vroegere vrouw) geld lenen om een hamburger te kunnen kopen.

Bizar verhaal van jongen voor wie je medelijden voelt. Gooide zijn hele eigen leven kapot. Held in Philly.

ISBN: 978-1-4787-3765-2


 

 

ZONDAG 14 MEI

door Mart Smeets

Al heel lang ben ik fan van Phil Jackson. Ik zag hem spelen als New York Knick, ik zag hem aan het werk in de CBA als coach bij de Albany Patroons (die speelden in een kasteelachtig bouwwerk dat Washington Avenue Armory heette) en later bij de Bulls en Lakers. Ik las zijn boeken, luisterde naar de muziek die hij ok vond (die van de Grateful Dead) en zag hem een van de vreemdste moves ooit maken in de NBA.

He went 'coast to coast', hij ging van een uitbuikleventje in Los Angeles naar de intense chaos van het bestaan van baas bij de New York Knicks.

Dat hij ondertussen ook metselde aan zijn privéleven gaat me niet aan, maar dat hij zijn verkering met dochter Jeanie Buss (afstammeling van de fameuze baas Jerry Buss) uitmaakte en een soort onverklaarbaar kluizenaarschap in The Big Apple nastreefde, verbaasde me.

EEUWIGE KLAAGZANG IN NYC
De Knicks leidinggeven is een onmogelijke opgave. Ten eerste omdat er geen enkele balans in de ploeg zat en dat kan je voor de laatste x-jaren zeggen. Hoe dan ook, het rammelde altijd daar, maar in feite deed dat er niets toe.

De New Yorkers moeten altijd mopperen en deden dat graag op die verrekte Knicks, die er weer een heel seizoen niets van wisten te maken. De New Yorkse kranten schreven de hele Knicks-organisatie richting hel, maar in Madison Square Garden huist een eigenaar, die op zijn minst denkt de broer van Onze Lieve Heer te zijn en die verder alle normaal geldende en menselijke regels aan zijn laars lapt.

Een eigenaar van het soort: wie betaalt, bepaalt. Een vreselijk soort mens dus eigenlijk. Onder leiding van die man, James L. Dolan (zoon in de stinkend rijke Dolan-family van Cablevision), ging Phil dus zijn pensioenjaren in de NBA in. Ja, voor een leuk pensioenopvullertje: acht miljoen dollar per jaar. 

Met een zooitje ongeregeld als ploeg, een onervaren coach in Jeff Hornacek en een zeer ervaren en voor Jackson zeer bekende assistent-coach in Kurt Rambis en een altijd ietwat uit de pas lopende superster Carmelo Anthony.

ONWERKBARE SITUATIE
Laat ik eerlijk zijn (waarom niet) en stellen dat Jackson er de afgelopen jaren een behoorlijk rommeltje van gemaakt heeft. Hij was dan weliswaar dé Zenmaster van de NBA, maar van overleg, gesprek of reden was zelden sprake in de botsingen die binnen de organisatie plaatsvonden.

De man die bij de Bulls en Lakers bekend stond om zijn 'andere' aanpak, zijn directe confrontaties met zijn sterren (Jordan, Pippen, Rodman, Kobe en Shaq), deed het bij de Knicks, voor zover dat op afstand te volgen was, toch weer anders. Hij verkoos vaak de stilte en maakte daarmee duidelijk dat de coaches en spelers niet voor muizenissen bij hem moesten komen, maar uitsluitend voor echte problemen.

Hij leidde op afstand, maar die afstand leek zo groot te worden, dat met name de spelers over 'onwerkbaar' begonnen te spreken. Jackson communiceerde wél met Hornacek en zeker met Rambis. Waarom? Omdat beiden in staat waren de tringle-offense te begrijpen en te spelen. Het is een bijna publiek geheim dat vrijwel niemand van de huidige selectie van de Knicks werkelijk in staat was deze aanvallende tactiek echt goed te kunnen spelen.

Wat je daarvoor nodig hebt? Een gezond stel hersens, sociaal gevoel en iets van instinct. Vrijwel niemand van de Knicks kon bogen op het hebben van alledrie die eigenschappen. Ja, waarschijnlijk Anthony wel, maar die vertrapte het om in zijn eentje de kar te gaan trekken en speelde een even lusteloos als laf seizoen bij de Knicks.

Na nu pas duidelijk is geworden hadden ook bij Anthony 'privéredenen' met zijn gedrag rond de Knicks te maken. Zijn beroemde vrouw La La trapte het het al eerder (tijdelijk) af, maar nu leek het voorgoed te zijn en daardoor was Carmelo ietwat uit zijn hum en interesseerden al die medespelers bij de Knicks hem niets.

Of Jackson zich ook verantwoordelijk voelde om nu met Anthony in contact te komen en hem een helpende hand toe te steken, is maar zeer de vraag. Twee dagen geleden vertelde Jackson dat hij een textbericht naar zijn sterspeler had gestuurd. Met persoonlijke woorden. 

Criticasters zullen dan opmerken dat deze idiote wereld dan weliswaar van texten en tweets aan elkaar hangt, maar in dezen mag je toch ook aan Jackson vragen waarom hij niet de telefoon pakt en persoonlijk contact met Anthony zoekt. Naar duidelijk werd, hadden beiden sinds het einde van de competitie, een maand geleden, al geen woord meer gewisseld. Fijne toestand, denk ik dan.

NIEUWE STER
En dan was er ook nog de ineens opstandige Kristaps Porzingis, de man uit Letland die door Jackson met een geweldige storm aan protesten van de buitenwereld naar New York werd gehaald. Porzingis werd een ster, Jackson kreeg zijn gelijk, maar beiden stonden zich daar niet op voor. Het vervelende was dat Anthony zijn eigen leiderschap binnen de ploeg zag afbrokkelen en dat Porzingis wel erg snel groot, groter en bijna grootst werd.

Met zulke spelers moet je dan een in de basis best ingewikkelde aanval gaan spelen, zoals Jackson dat graag wilde. Hornacek zag het onmogelijke ervan in en probeerde, zo goed en kwaad als het kon, het einde van de competitie ta halen. Geen play-offs voor de Knicks, maar dat was eigenlijk al niets bijzonders meer.

De ploeg speelde eens in de vijf wedstrijden behoorlijk en eindigde zielloos en ook zielig met 31 overwinningen en 51 nederlagen. Het ergste voor het thuispubliek was wel dat er thuis meer verloren dan gewonnen werd. Dat moet je voor de echte fans daar in New York niet al te lang doen.

Dus moest Jackson wel gaan optreden en dus deed hij dat op de achtergrond en nergens confronterend tegenover zijn spelers en coaches. Toen Porzingis boos naar Europa vertrok, samen met zijn twee filmende broers die een documentaire over Kristaps aan het maken zijn, liet Jackson ook de mogelijkheid om de jonge sterspeler wat rustiger te krijgen lopen. 

Ook hier geen persoonlijk contact, alsof Jackson in een ivoren oren zat en daar nauwelijks nog uit tevoorschijn wilde komen. Eergisteren deed hij dat even. Hij stond de ‘bloedhonden’ van Knicks-volgers te woord en vertelde hen dat het voor de Knicks beter zou zijn dat Anthony naar 'a contender' zou verhuizen, om de laatste jaren van zijn mooie loopbaan door te brengen bij een club die in kampioenskansen dacht.

Met andere woorden, dat doen we volgend jaar bij de Knicks dus ook weer niet. Die gedachte van Jackson is te volgen. Anthony blijft een zeer goede speler, maar hij past eigenlijk alleen in het patroon van Carmelo-ball. Dat betekent een op twee aanvallen worden door hem afgemaakt; raak of niet maakt niets uit.

Anthony kan wel anders spelen, maar wil dat niet tot nauwelijks met deze medespelers en ja, dan heb je toch een vrij stevig probleem. Als club, als coach, als speler, als president of basketball-operations (en dat is Jackson). Dus, waarom nu ineens dan naar buiten treden in de openbaarheid?

TOEKOMST ZIT IN TOMBOLA
Komende dinsdag vindt de NBA draft-lottery plaats; het voorportaal voor hoe de draft zal gaan verlopen. En gaan de Knicks dan hopen op een topspeler uit de college-wereld of wellicht een top-Europeaan? Het heeft er alle schijn van. Misschien om zo’n speler zelf te houden, misschien als lokaas voor een mooie trade.

Jackson en zijn mannen (inclusief de ook niet heel erg zeker van zijn zaak lijkende G.M. Steve Mills) zijn in Chicago neergestreken en hopen nu op een super goede, jonge speler die als een van de eersten gekozen mag worden. Ja, dat is een hele gok, om daar de nabije toekomst van je ploeg aan op te hangen. Als Carmelo gaat vertrekken en elders geluk wil zoeken, is dat voor Jackson een goede zaak.

De vraag is echter ook wie zo’n geboren lastpak voor meer dan 25 miljoen per jaar aan boord wil nemen? Phoenix? Los Angeles? OKC? Toronto? En wat moeten de Knicks dan doen met al die spelers die er verleden seizoen rondliepen? Jackson zal toch met een plan moeten komen. Hij zal op moeten staan en zich een ware president moeten tonen.

Zijn knetterende zwijgen van de afgelopen twee jaar heeft voor een diepe disbalans binnen de Knicks-organisatie gezorgd. En topbasketbal kan je ook zonder die zalvende triangle spelen. Dat weet Jackson ook. Als hij er wél aan vasthoudt, moet hij zich realiseren dat niet iedere basketballer gezegend is met dezelfde herseninhoud als hij en een paar spelers binnen de NBA. Ook Jordan had twee jaar nodig voordat hij het licht zag in dezen.

Vooralsnog ligt de toekomst van de Knicks in handen van diegene die de balletjes in de tombola-pot gaat laten rollen. Dat is een vrij dunne bodem voor succes, lijkt me. En toch blijf ik Jackson fan en lees graag in zijn boeken. Maar hij moet nu wel iets gaan doen om dat standbeeld te blijven. Ik hoop dat hij dat ook snapt.

CHECK DE UITSLAGEN EN HET PROGRAMMA:

Dag Tijd   Duel   UITSLAG
30-04 19.00 #1 Boston - Washington 123-111 
02-05 01.00 #1 Cleveland - Toronto 116-105
02-05 03.30 #1 San Antonio - Houston 99-126 
03-05 02.00 #2 Boston - Washington 129-119 
03-05 04.30 #1 Golden State - Utah 106-94 
04-05 01.00 #2 Cleveland - Toronto 125-103
04-05 03.30 #2 San Antonio - Houston 121 -96
05-05 02.00 #3 Washington - Boston 116-89
05-05 04.30 #2 Golden State - Utah 115-104
06-05 01.00 #3 Toronto - Cleveland 94-115
06-05 03.30 #3 Houston - San Antonio 92-103
07-05 02.30 #3 Utah - Golden State 91-102
07-05 21.30 #4 Toronto - Cleveland 102-109
08-05 00.30 #4 Washington - Boston 121-102 
08-05 03.00 #4 Houston - San Antonio 125-104
09-05 03.00 #4 Utah - Golden State 95-121
10-05 01.00 #5 San Antonio - Houston 110-107
11-05 02.00 #5 Boston - Washington 123-101
12-05 02.00 #6 Houston - San Antonio 75-114 
13-05 02.00 #6 Washington - Boston 92-91
14-05 21.30 #1 Golden State - San Antonio Ziggo Sport Extra 2
16-05 02.00 #7 Boston - Washington Ziggo Sport + Select
17-05 03.00 #2 Golden State - San Antonio Ziggo Sport + Select

 

ZATERDAG 13 MEI

WAT ER VANNACHT GEBEURDE IN DE NBA PLAYOFFS:

Washington - Boston 92-91

door Frank Vischschraper

JOHN WALL: IJSWATER IN DE ADEREN
Het is kwart voor elf des avonds in Washington D.C., kwart voor vijf in de ochtend in Nederland. De adrenaline vloeit ook bij uw scribent nog rijkelijk na een razend spannend vierde kwart in de zesde wedstrijd tussen Washington Wizards en Boston Celtics. En dan stromen ook de woorden makkelijk van toetsenbord naar beeldscherm.

Aanstaande maandag een wedstrijd in Boston, dat was zeker. Maar zou dat wedstrijd 1 in de East Finals zijn tussen Boston en Cleveland, of misschien toch wedstrijd 7 tussen Boston en Washington in deze onvervalste bloed-aan-de-paal-serie? Het werd dat laatste, met dank aan de matchwinner, de man die op het moment suprême ijswater door zijn aderen had stromen: John Wall.

Zijn driepunter over meesterverdediger Avery Bradley heen, die Wall het leven in de eerste helft meer dan zuur maakte, maar nu net even te ver weg was, besliste dit duel in het voordeel van de Wizards: 92-91. 

Beide ploegen konden in de aanloop naar de wedstrijd wijzen op duidelijke statistieken in ieders voordeel. Boston mocht hoop putten uit de tien voorgaande wedstrijden in deze NBA-playoffs waarin een thuisploeg een do-or-die match moest spelen en alle tien keren verloor.

Washington mocht zich verlaten op het feit dat deze twee teams elkaar dit seizoen al negen keer hadden getroffen, en dat de thuisploeg aan het eind telkens de bovenliggende partij was geweest. The Wizards op niet mis te verstane wijze in de vorige twee wedstrijden in het Verizon Center, ontmoetingen nummer 3 en 4, waarin de ploeg runs maakte van maar liefst 22-0 respectievelijk 26-0.

THE TROLL BLIJFT ONDER TOCHTIGE BRUG ZITTEN
Bijna, bijna bedierf grote kleine man Isaiah Thomas (27 punten tegen een wat bleke 33 procent) nog het feestje voor The Wizards met een laatste nood-driepunter, maar hij miste, zwaar op de huid gezeten door Markieff Morris. En dus kon The Troll, die ellendige lelijke trol onder zijn tochtige brug blijven zitten of zijn metrobuis of waar hij op dat moment ook maar uithing.

Die ellendig leijke troll zorgde er voor dat sinds 1992 slechts 1 van de 86 pogingen van de vier professionele sportploegen uit D.C. om een halve finale te bereiken, was geslaagd. En dat noch The Wizards, noch The Nationals (honkbal), noch The Capitals (ijshockey), nochThde Redskins (American Football) in die kwart eeuw een titel hadden mogen vieren, 

Hij loerde al met zijn waterige bolle oog tijdens de eerste helft, maar zag dat The Wizards tegen de slecht schietende Celtics continu de voorsprong hadden, die iets minder dan vier minuten voor rust zelfs tien punten bedroeg. Ondanks miserabel spel van Wall, die in het eerste bedrijf drie punten liet noteren tegen een schotpercentage van 11.

CLUTCH KLASSE
Zesentwintig punten uiteindelijk toch nog voor de franchise player van The Wizards, daar niet van, maar wie de hele wedstrijd goed was voor de thuisploeg, was Bradley Beal. Drieëndertig punten tegen 58 procent, steensterk gedaan. En samen met Wall 23 van de 26 punten van Te Wizards in het vierde kwart. Hoezo clutch players?

Het had zeker anders kunnen lopen. Wizards tien punten voor dus in het laatste gedeelte van de eerste helft, maar een 18-3 run van The Celtics zorgde ervoor dat de wereld er weer heel anders uitzag. De thuisploeg herpakte zich daarna, maakte het snel weer spannend en dat bleef het de hele tweede helft.

In de laatste veertig seconden gebeurde er nog een hoop. Avery Bradley (27 punten weer na zijn 29 in wedstrijd 5) schoot The Celtics naar 89-87, Beal antwoorde elf seconden later met een driving bank shot voor 89-89. Al Horford (20 punten) schoot zeven seconden voor tijd via het bord raak voor The Celtics (wat bijna onmogelijk was omdat hij zowat tegen de zijkant van dat bord aankeek) en mocht even de hoop hebben dat hij de matchwinner zou worden.

GAME 7 BABY!
John Wall besliste anders. Hij zorgde ervoor dat ook in de tiende wedstrijd dit seizoen tussen deze twee ploegen de thuisploeg aan het langste eind trok. Een statistiek waar The Celtics zich op hun beurt, maandag in de eigen TD Garden, maar weer aan vast moeten houden.

Game 7 baby. Afspraak in de nacht van maandag op dinsdag om 02.00 uur. Maar eerst natuurlijk nog een Game 1. Golden State Warriors-San Antonio Spurs, Western Conference Finals, zondagavond 21.30, eveneens op Ziggo Sport. Mart Smeets en Francisco Elson zijn uw spreekstalmeesters.


 MART SMEETS' BOEKENTIP VAN DE DAG

Pocketuitgave over een Canadese jongen die eigenlijk voetballer wilde worden en toen een grote oranje bal in handen kreeg.

Hij woonde in Victoria en daar wist men weinig over de NBA. Over een in Zuid Afrika geboren Canadees met ook nog een Brits paspoort die het in de USA maakte.

Ja, hij is waarschijnlijk de beste voetballer die NBA-speler werd. Fan van Tottenham Hotspurs. Mede-eigenaar van de Vancouver Whitecaps.

Volgens Time de nummer 91 op de wereld als het gaat om meest invloedrijke mensen. Ja, echt waar…

ISBN: 978-0-14-241914-1


 

CHECK DE UITSLAGEN EN HET PROGRAMMA:

Dag Tijd   Duel   UITSLAG
30-04 19.00 #1 Boston - Washington 123-111 
02-05 01.00 #1 Cleveland - Toronto 116-105
02-05 03.30 #1 San Antonio - Houston 99-126 
03-05 02.00 #2 Boston - Washington 129-119 
03-05 04.30 #1 Golden State - Utah 106-94 
04-05 01.00 #2 Cleveland - Toronto 125-103
04-05 03.30 #2 San Antonio - Houston 121 -96
05-05 02.00 #3 Washington - Boston 116-89
05-05 04.30 #2 Golden State - Utah 115-104
06-05 01.00 #3 Toronto - Cleveland 94-115
06-05 03.30 #3 Houston - San Antonio 92-103
07-05 02.30 #3 Utah - Golden State 91-102
07-05 21.30 #4 Toronto - Cleveland 102-109
08-05 00.30 #4 Washington - Boston 121-102 
08-05 03.00 #4 Houston - San Antonio 125-104
09-05 03.00 #4 Utah - Golden State 95-121
10-05 01.00 #5 San Antonio - Houston 110-107
11-05 02.00 #5 Boston - Washington 123-101
12-05 02.00 #6 Houston - San Antonio 75-114 
13-05 02.00 #6 Washington - Boston 92-91
14-05 21.30 #1 Golden State - San Antonio Ziggo Sport Extra 2
16-05 02.00 #7 Boston - Washington Ziggo Sport + Select
17-05 03.00 #2 Golden State - San Antonio Ziggo Sport + Select

VRIJDAG 12 MEI 

WAT ER VANNACHT GEBEURDE IN DE NBA PLAYOFFS:

Houston Rockets - San Antonio Spurs 75-114 

door Steve Reed

EERLOOS, ONZICHTBAAR, GEFRUSTREED, WEGGESPEELD
Hoe je het ook bekijkt: aan de laatste wedstrijd van de kandidaat MVP van het seizoen 2016/17, James Harden van Houston Rockets, zat een triest verhaal vast. Harden verliet, gefrustreerd en eerloos de wedstrijd met 6 persoonlijke fouten. De wedstrijd was allang gespeeld, The Spurs speelden met The Rockets als de bekende kat met de onbekende muis, de tribunes in Houston waren leeggestroomd en Harden kon naar de bank.

Zoals gezegd: eerloos, onzichtbaar, gefrustreerd, weggespeeld. Het werd (schrik niet) 75-114 en het podium kon worden ingeruimd voor The Spurs en The Warriors voor de Conference Finals.

Geen Houston dus en niet eens de te verwachten Game 7, die deze paring toch leek te krijgen toen duidelijk werd dat Kawhi Leonard in het Toyota Center niet zou spelen. Dat betekende dus een 'oude' Spurs-ploeg zonder Tony Parker (al een week geleden geopereerd) en nu ook al zonder Leonard…dat moest toch problemen opleveren voor coach Greg Popovich, dat kon niet anders. Met welke mensen moest hij dan gaan scoren?

Vanaf 14-14 hebben The Spurs nooit meer hoeven omkijken. Een strakke dunk van de startende Jonathan Simmons was goed voor 14-16 en op dat moment bracht coach Pop ook meteen Dejonte Murray in de ploeg. Basketballers, fans en gekken moeten toen met hun ogen hebben zitten knipperen. In een beladen confrontatie met aartsrivaal The Rockets durfde Pop het aan met spelers als Simmons en Murray in het eerste kwart te spelen.

Misschien was dat ook wel killing voor Houston. Dat The Spurs toen hoegenaamd niet minder gingen acteren, dat ze rustig de vrije man zochten, dat ze scoorden en bij 24-31 al het kwart afsloten. Er was geen paniek, er bleek niets aan de hand.

The Spurs hadden LaMarcus Aldridge (je durft hem nauwelijks center te noemen omdat hij een forcenterward is) gevonden als stabiele factor en dat bleek voldoende als basis voor een karaktervolle wedstrijd van zeker Aldridge, maar helemaal van The Spurs als team. Rust: 42-61. Ploegschotgemiddelde aan het einde van de partij: 51/96 voor 53.1%. Prachtig.

Terug naar Harden. De man die, voor velen nog steeds, kandidaat MVP is voor dit seizoen (tegenkandidaten? Russell Westbrook die al twee weken met vakantie is en wat dacht je van LeBron James?) kwam er in deze wedstrijd, de must-win-wedstrijd in eigen zaal nog wel, niet aan te pas. Niet-aan-te-pas. En hoe is dat mogelijk?

Waar was zijn schot, waar was zijn drive naar de ring, waar waren zijn snelle eerste stappen, waar was zijn gedurfde spel, waar was zijn gemekker tegen de scheidsen, waar waren zijn vele vrije worpen, waar was zijn geweldige linkerhand? Waar was Harden?

Het zal misschien nog wel lang bij de onverklaarbare zaken of geheime verhalen in de topsport blijven…MVP-kandidaat Harden, de man die dertigers, veertigers en een enkele vijftiger neerzette dit seizoen, sluit wedstrijd af met 6 fouten, een diep donkere blik en 10 magere punten. 11 maal geschoten, 2 maal raak. 7 assists en 6 turnovers. Wow. Weer die turnovers. Weer dat slordige aspect in zijn spel. 2 driepunters, 4 vrije worpen, meer niet.

Maar wacht even…als Harden dan niet goed genoeg was, waar was dan die hele Houston-ploeg van 'let it fly' en lekker hoge scores? Waar waren die snel schietende, veel pratende, bravourejongens als Ariza, Williams, Gordon en Beverley dan? Die deden toch ook mee. Of?

Oké., Houston mistte het rustgevende anker van center Nene, een verzwakking die, naar bleek, zwaarder woog dan wat dan ook. Bij ontstentenis van Harden kon altijd Nene, zeker op de bank, de leiding overnemen. Jammer, maar Nene was er niet. En van alle andere Rockets bleek niemand in staat werkelijk goed en leidend te spelen.

De ploeg was immers altijd in handen geweest van Harden. Het hele seizoen was hij zijn ploeg voor gegaan met leuk, aanvallend gericht basketbal en uitgerekend deze avond… Met 6.18 te spelen in het tweede kwart maakte Harden zijn eerste score, maar toen werd het wel 32-50 en waren de eerste Houston fans hun boeltje al aan het pakken.

En ja, het ging van kwaad tot erger. Harden was er niet, maar stond wel 37 minuten in het veld. Coach Mike d’Antoni (ook kandidaat…voor Coach van het Jaar toch) zat erbij en keek ernaar. Hij vond geen enkele oplossing om zijn ploeg in gang te krijgen. Houston sloot de wedstrijd af met het infame schotgemiddelde van 28.6 % (22/77).

Wat was er met de chemie gebeurd? Was er ruzie? Was de ploeg op? Was de spanning te groot? Hoe kon het zijn dat de ploeg die overduidelijk op Game 7 af stevende, zo mager basketbal speelde en waarom kon helemaal niemand dat proces afstoppen en veranderen?

The Spurs hadden dus een grote en nuttige wederopstanding van Aldridge (34 punten, 12 rebounds), maar ook Pau Gasol (10 punten, 11 rebounds, 3 blocked shots), Paddy Mills (14 punten, 7 assists), Simmons (18 punten 8/12 schot), Green (10 punten, 6 rebounds) en…Murray (11 punten) hielpen erg.

Dus niet eens Manu Ginobili of David Lee of welke andere speler van de bank dan ook. The Spurs hadden zes mannen in dubbele cijfers, met eentje (Aldridge) als topscorer met een vette dertiger. Het was meer dan voldoende voor een zege die de hele basketbalwereld verrast zal hebben: 75-114, oftewel een verschil van 39 punten. Een klassieke veegpartij. Ja, negen-en-dertig punten…duidelijker kan het niet.

Boos en teleurgesteld liepen duizenden toeschouwers vroeg in de tweede helft al weg. Diegenen die nog even bleven (uit piëteit wellicht, maar piëteit met wie?) zagen deze twee vijftallen de wedstrijd afsluiten: Harrell, Williams, Taylor, Brown en Dekker tegen Bertans, Dedmon, Anthony, Forbes en Murray. Uhhh. Zij speelden vanaf 72-108 in ruim vier minuten naar 75-114. Scoren bleek toen ook heel moeilijk.

James Harden had inmiddels een masker opgezet en even later een handdoek over zijn hoofd getrokken. Hij wilde er helemaal niet meer bij zijn, zo leek het. Het verhaal van Houston was over en uit. De deceptie was groot, de pijn te voelen en de spanning op weg naar de kleedkamer te snijden. Wat was waar misgegaan?

The Spurs gingen 300 kilometer naar het westen reizen en de tassen pakken voor Golden State. Eerste confrontatie: zondag 14 mei, ’s avonds om 21.30 bij Ziggo Sport. Met wellicht Leonard weer een streepje fitter en in ieder geval de wetenschap dat ook met Simmons en Murray play-off-basketbal op niveau gespeeld kon gaan worden.

 Iemand moet het licht toen uitgedaan hebben in Toyota Center. James Harden?


HET PROGRAMMA IN DE CONFERENCE FINAL TUSSEN GOLDEN STATE EN SAN ANTONIO
De Conference Finals-wedstrijden tussen Golden State Warriors en San Antonio Spurs zijn vastgesteld op de volgende data: twee wedstrijden in Oakland op 14 en 16 mei, twee wedstrijden in San Antonio op 20 en 22 mei en dan, om en om, te beginnen in Oakland, als het nog nodig is, wedstrijden op 24, 26 en 28 mei.


 MART SMEETS' BOEKENTIP VAN DE DAG

De oud-prof (zes teams, 923 NBA wedstrijden) die een bekende televisiepersoonlijkheid werd, laat ergens optekenen dat naar collega gaan tegenwoordig niets meer te maken heeft met het vergaren van kennis, maar dat het de legale ingang naar de NBA is voor heel veel spelers.

Rose groeide op in de rauwe wijken van Detroit en overleefde. Kogels floten rond zijn hoofd, ’s avonds scoorde hij met zijn fluwelen jumpshots.

Neen, hij hield nooit zijn mond, maar brak wel door in de wereld die hij zocht: de NBA. Het gaat ook over zijn vader: Jimmy Walker. Ooit NBA-prof, maar vader en zoon zagen elkaar nooit. Leest als een trein.

ISBN 978-0-8041-3890-1

DONDERDAG 11 MEI

WAT ER VANNACHT GEBEURDE IN DE NBA PLAY-OFFS:


Boston Celtics - Washington Wizards 123-101

door Ronald van Dam

BRADLEY EN HORFORD BLINKEN UIT OP HISTORISCH PARKET

Die vloer. Elke keer als ik Boston Celtics zie spelen – inmiddels al vier keer deze play-offs bij Ziggo Sport – dwalen mijn gedachten af naar begin jaren negentig. Ik ben even kwijt welk seizoen het was, maar met twee bevriende sportjournalisten verbleef ik destijds tijdens onze Amerika-trip, met als doel zoveel mogelijk sport te kijken, een paar dagen in Boston.

Op het programma stond ook een wedstrijd van The Celtics in de toen nog oude Boston Garden. Die stond zo’n beetje op de zelfde plek, naast het North Station, waar de metro toen nog bovengronds aan kwam. Op twee meter afstand – echt waar, er kon net een graafmachine tussen, meer niet – waren ze bezig de nieuwe hal te bouwen, die FleetCenter (naar een van de investeringsmaatschappen) zou gaan heten.

Al wisten the Bostonians dat toen nog niet, anders waren ze wel meteen massaal in opstand gekomen. Al in de middaguren besloten we onze persaccreditaties op te gaan halen en maakten van de gelegenheid gebruik om een rondje te maken door deze hal vol historie. 

Daar waar ze een decennium eerder niet schroomden de kachel in de kleedkamer volle bak open te zetten, of (in de winter) helemaal uit, om de tegenstander te irriteren. Helemaal als die vermaledijde Lakers met showmannetje Magic Johnson op bezoek kwamen. En dat gebeurde nog al eens in de tachtiger jaren, want ze stonden toen vier keer tegenover elkaar in de finale.

Je had in de oude Garden, waar (net als in de nieuwe) ook de ijshockeyers van de Boston Bruins speelden, plekken waar je maar een van de twee baskets zag. Waar je op je houten stoeltje tegen een enorme pilaar aan keek, maar ook die goedkopere plaatsen met beperkt zicht waren altijd bezet.

Wat niet onvermeld mag blijven: we namen bij het verlaten van die oude Garden onbedoeld een verkeerde deur. Bij het openen van wat een nooduitgang bleek te zijn, gingen meteen overal de alarmbellen rinkelen en niet veel later waren we ingesloten door een paar beveiligingsbeambten met getrokken wapens. We waren natuurlijk wel in Amerika. Gelukkig brachten onze perskaarten uitkomst.

Wat meeverhuisde uit de oude naar de nieuwe Garden was die parketvloer, die na de oorlog werd aangelegd. Het opmerkelijke patroon – parallel lopende latten die vierkanten vormen – was eigenlijk pure armoede, want alles was toen schaars en duur. Door op deze manier te werken – de vloer kostte destijds 11 duizend dollar – werd het beschikbare hout optimaal benut.

In totaal zijn 247 latten gebruikt, die bij elkaar worden gehouden door 988 schroeven. Op deze historische vloer, waar 17 kampioensteams van The Celtics hebben gespeeld, nam Boston in de nacht van woensdag op donderdag een 3-2 voorsprong in de best-of-seven  tegen de Washington Wizards in de NBA play-offs. Boston won de vijfde wedstrijd overtuigend met 123-101.

Dit keer geen 26-0 run van John Wall en zijn kornuiten, zoals in wedstrijd 4, toen The Celtics in het derde kwart in amper 5 minuten 8 keer balverlies leden, twee keer de schotklok overtraden en Isaiah Thomas 0 uit 5 was. Alle aandacht ging bij The Wizards uit naar de kleine spelverdeler van Boston. Met succes, want bij de rust had Thomas pas 5 punten.

Maar daar schoot Washington weinig mee op, want de tegenstander beschikt over meer spele