NBA-Blog: Celtics falen met sloopplan

NBA-Blog: Celtics falen met sloopplan

Donderdag 18 mei 2017, 13:38

Heerlijk om naar te kijken, maar bijna altijd op zulke tijden dat 99,9 procent van de bevolking slaapt. Toch verdient de NBA een breed publiek. Zeker nu het eindelijk zover is! De NBA Playoffs zijn in volle gang. Onze Ziggo Sport commentatoren en liefhebbers Mart Smeets, Frank Visschraper en Ronald van Dam houden je dagelijks op de hoogte van de bijzonderheden.

DONDERDAG 18 MEI

WAT ER VANNACHT GEBEURDE IN DE NBA PLAY-OFFS:

Door Ronald van Dam

MET KLEIN GESCHUT STOP JE EEN LEOPARD NIET
Hij is een Leopard tank, maar dan wel met de wendbaarheid van Max Verstappens Red Bull. Boston had een plan gemaakt om LeBron James af te stoppen in de eerste wedstrijd van de finale van de Eastern Conference. Nou ja, een plan, het was vooral een keuze. Laat James ons maar één-tegen-één stoppen, zolang de schutters van Cleveland Cavaliers maar niet in stelling worden gebracht.

Goed idee, leuk bedacht, prima plan op papier, maar dan moet je James wel stoppen. Wie Boston ook op het eenpersoons sloopbedrijf zette – Crowder, Bradley, Smart, Brown – het maakte allemaal weinig uit. De wedstrijd waar Boston zo lang naar had uitgekeken, was amper begonnen of James had al een paar succesvolle drives achter zijn naam staan.  En als er werd geswitcht bij een pick-and-roll waren de mannen van Brad Stevens helemaal kansloos. Horford, Olynyk, James liet ze met speels gemak hun hielen zien.

The Celtics kozen ervoor om Clevelands Verlosser niet te double teamen en dat hebben ze geweten. Al in het eerste kwart had hij 15 punten, louter uit drives, bij de rust 23 en aan het einde stond de teller op 38 punten (14 uit 24) met 9 rebounds, 7 assists en 9 uit 11 op de vrije worplijn, wat voor James’ doen een hoog percentage is.

Pas later in de wedstrijd permitteerde The King het zich om wat driepunters te schieten, maar van de zes pogingen ging er maar eentje in. Maar daar heb je dan weer iemand als Kevin Love voor in je team. Toen The Celtics in het derde kwart van 28 punten achter een alles-of-niets poging deden om het duel te doen kantelen en terug kwamen tot 17, schoot Love (32 punten en 6 uit 9 driepunters) de laatste restjes hoop van de Bostonians aan flarden.

Dit moet Boston doen om nog kans te maken
Er zijn drie belangrijke voorwaarden waar Boston aan moet voldoen, wil het kans hebben in deze serie. Als eerste moet het duel achter de driepuntslijn worden gewonnen. Bij 1 uit 14 ergens in het tweede kwart, wist je al dat dat niet ging gebeuren in deze eerste wedstrijd.

De tweede bepalende factor is het delen van de bal en dat leek Boston met 33 assists aardig voor elkaar te hebben, waarbij vooral Avery Bradley succesvol was met zijn backdoor cuts. De X-factor in de serie tegen Cleveland zou het spel van Al Horford kunnen zijn. Maar die gaf in de eerste helft niet thuis (1 uit 8 en slechts 4 puntjes) en kwam pas op stoom toen The Cavs al langzaam aan het cruisen waren.

Nooit fan van James geweest
Ik moet eerlijk toegeven dat ik nooit zo’n fan van LeBron James was. Ik vond hem te geblokt, te massief, te veel brute kracht, te weinig gepolijst. Hij mist de finesse van basketballers als Michael Jordan en Kobe Bryant, die zo stijlvol naar de ring konden gaan.

En het hielp ook al niet dat hij Cleveland de rug toekeerde en zijn talent – volgens eigen zeggen – meenam naar Miami om daar met zijn maten Dwyane Wade en Chris Bosch zijn kampioensdroom na te gaan jagen. Een zwaktebod, zoals ik dat ook vind van de keuze van Kevin Durant om naar Golden State Warriors te komen.

Maar ere wie ere toekomt. De manier waarop hij twee seizoenen geleden, teruggekeerd bij Cleveland, de handschoen oppakte toen in de play-offs achtereenvolgens Kevin Love (schouder uit de kom na een belachelijke actie van Kelly Olynyk) en Kyrie Irving (gebroken knieschijf) wegvielen, dwong respect af. Dat nog groter werd toen LeBron en co vorig jaar een 3-1 achterstand tegen Golden State Warriors goedmaakten en hun de stad Cleveland voor het eerst sinds 1964 weer een hoofdprijs berzorgden.

Ben benieuwd welke keuze Boston voor Game 2 maakt. Met klein geschut stop je een Leopard niet.


MART SMEETS' BOEKENTIP VAN DE DAG
Dit is iets dat wij, nuchtere Hollanders, niet echt snappen: overkokende rivaliteit. De ander het licht in de ogen niet gunnen. Omrijden om de thuiszaal van de ander te mijden. Geen blauwe kleren dragen omdat blauw de kleur van 'die andere ploeg' is.

Ja, het heeft iets weg van Ajax en Feijenoord, maar dan vermenigvuldigd met de factor 750. Het is blauw tegen rood, rood tegen blauw en het zal nooit meer goedkomen. Heerlijk boek voor mensen die de NCAA een beetje kennen. Kentucky wilde heel lang geen zwarte spelers in de ploeg. Wist je dat? Dat is toch schokkend als je het leest. Bij Louisville was men iets meer liberaal. Iets. Niet veel.

ISBN: 978-1-61321-641-5

WOENSDAG 17 MEI

WAT ER VANNACHT GEBEURDE IN DE NBA PLAYOFFS:

Door Ronald van Dam

SAN ANTONIO MEELIJWEKKEND IN TWEEDE DUEL MET WARRIORS
Een oorwassing, een ander woord is er niet voor. 136-100! Het was bijna zielig. De manier waarop The San Antonio Spurs in de nacht van dinsdag op woensdag van het veld werden gespeeld in de tweede wedstrijd van de finale van The Western Conference, deed mij sterk denken aan mijn allereerste basketbalwedstrijd.

Ik ben relatief laat gaan basketballen, pas op mijn dertiende, toen ik al in de brugklas zat. Niemand in mijn aspirantenteam bij het Utrechtse OSG had enige basketbalervaring van betekenis toen we onze eerste competitieduel speelden tegen Leerdam. Bij de tegenstander zaten jongens die al drie jaar basketbalden.

Ze waren groter, sterker, veel beter, pressten twee keer twintig minuten lang over het hele veld en kenden geen genade. 142-4 werd het en het enige positieve gevoel dat ik aan die wedstrijd overhield, is dat ik beide scores maakte. Toch heeft het mij er niet van weerhouden te blijven basketballen, daarvoor vond ik de sport meteen al veel te leuk.

SPURS SPELEN MET ZELFMEDELIJDEN
En precies dat miste ik in het spel van The Spurs in Game 2. Plezier! Waarom zijn jullie ook alweer gaan basketballen, heren van The Spurs!? Het leek er verdacht veel op dat ze met ontzettend veel zelfmedelijden op het veld stonden, na het uitvallen van Kawhi Leonard met een stevige enkelblessure in Game 1. San Antonio stond met 78-55 voor toen Leonard het veld verliet in het derde kwart en sindsdien is het 194-133 voor The Warriors. Au!

'Kijk ons nou eens ontzettend onrecht zijn aangedaan!' Zo betraden de mannen van Spurs-coach Gregg Popovich het veld in plaats van er eens stevig tegenaan te gaan en wraak te nemen op de bedenkelijke actie van Zaza Pachulia.

Want dat ben ik dan wel met Popovich eens (hij noemde de actie van de Warriors-center waardoor Leonard op diens voet landde 'gevaarlijk en onsportief'): uitstappen op een schutter is prima, maar niet zoals Zaza dat deed met nog eens twee stapjes extra. Dat mag in de toekomst gerust met uitsluiting worden bestraft.

Maar om dan in de persconferentie zo uit te halen naar de Georgiër en hem te bestempelen als een 'smerige' speler? Dat gaat wel heel ver en je geeft als coach onbewust het signaal af naar je team dat het zonder Leonard weinig zal worden. Pop had er beter aan gedaan zijn manschappen op scherp te zetten. Op Jonathon Simmons na (22 punten en de enige Spur in de dubbele cijfers) gaf niemand thuis.

GROTE MANNEN GEVEN NIET THUIS
Aldridge, Gasol, Green, Mills, de vier andere starters waren samen 10 uit 46. Aldridge, een All Star. Gasol, titels gewonnen met The Lakers en de Spaanse ploeg. Green, gezegend met een dodelijk schot. Mills, voor de eerste wedstrijd nog bewierookt door zijn coach. Waar waren ze? Natuurlijk, Kawhi Leonard is een fantastische basketballer, een van de besten in de NBA en misschien wel de enige echte MVP van dit seizoen.

Deze ietwat mysterieuze speler (hij geeft hoogst zelden interviews) kan alles, aanvallen, verdedigen en is de onbetwiste floorleader van San Antonio. Maar om je als team zonder hem dan zo af te laten slachten in een wedstrijd… Het was na het eerste kwart al 32-16 en bij de rust 72-44. Geen seconde had je het gevoel dat dit een wedstrijd ging worden.

Complimenten aan The Warriors, die een regen van driepunters loslieten (18 op 37), voortdurend op zoek gingen naar de man die er beter voor stond (39 assists!) en uiteindelijk iedereen op het scoresheet minimaal één keer konden laten scoren. Het enige waarin San Antonio uitblonk, was de aanvallende rebound met 22 stuks. 

San Antonio speelde San Antonio-onwaardig. In de nacht van zaterdag op zondag wordt het derde duel gespeeld. De verwachting is dat Leonard dan weer mee doet. De rest hopelijk ook.


MART SMEETS' BOEKENTIP VAN DE DAG
In Detroit zeiden ze 'Honk if you love the Bad Boys'. Er werd veel getoeterd toen. The Bad Boys waren echt bad en ze wisten het. Prachtig tijdsbeeld van weleer. Niemand vond The Pistons aardig, behalve iedereen in Detroit en sommigen daarvan twijfelden zelfs. Hufters waren het, maar hufters met karakter.

En de point guard Thomas had een engelenlach rond zijn mond, maar vloekte je helemaal stijf en gooide van alle hoeken en gaten ballen raak. Thomas at tijdens The Finals slechts 'fish and pasta.' Iedere dag. Bijgeloof. The Pistons van toen werden vergeleken met arbeiders-aan-de-lopende-band. Nobody cared.
ISBN: 0-940279-10-x

 

 


DE NBA DRAFT KOMT ERAAN EN BOSTON IS SPEKKOPER
Uitgerekend in het huis bij de zwakste ploeg van afgelopen seizoen, The Brooklyn Nets, zal de jaarlijkse NBA Draft plaatsvinden. Om zoveel mogelijk publiciteit te genereren werd gistermiddag al de z.g. 2017 NBA Draft Lottery gehouden, een bijeenkomst waar de volgorde van de komende draft van 22 juni a.s. werd bepaald.

Zonder in zeer technische details te treden geeft Ziggo je de volledige draftlijst. Voor de volledigheid zijn de onderhandse ‘deals’ van de afgelopen tijd tussen haakjes bijgevoegd.

Eerste ronde:

1 Boston (van Brooklyn)
2 LA Lakers
3 Philadelphia (van Sacramento)
4 Phoenix
5 Sacramento (van Philadelphia)
6 Orlando
7 Minnesota
8 New York
9 Dallas
10 Sacramento (van New Orleans)
11 Charlotte
12 Detroit
13 Denver
14 Miami
15 Portland
16 Chicago
17 Milwaukee
18 Indiana
19 Atlanta
20 Portland (van Memphis via Denver en Cleveland)
21 Oklahoma City
22 Brooklyn (van Washington)
23 Toronto (van LA Clippers via Milwaukee)
24 Utah
25 Orlando (van Toronto)
26 Portland (van Cleveland)
27 Brooklyn (van Boston)
28 LA Lakers (van Houston)
29 San Antonio
30 Utah (van Golden State)

Tweede ronde:
31 Atlanta (van Brooklyn)
32 Phoenix
33 Orlando (van LA Lakers)
34 Sacramento (van Philadelphia via New Orleans)
35 Orlando
36 Philadelphia (van New York via Utah en Toronto)
37 Boston (van Minnesota via Phoenix)
38 Chicago (van Sacramento via Cleveland)
39 Philadelphia (van Dallas)
40 New Orleans
41 Charlotte
42 Utah (van Detroit)
43 Houston (van Denver)
44 New York (van Chicago)
45 Houston (van Portland)
46 Philadelphia (van Miami via Atlanta)
47 Indiana
48 Milwaukee
49 Denver (van Memphis via OKC)
50 Philadelphia (van Atlanta)
51 Denver (van OKC)
52 Washington
53 Boston (van Cleveland)
54 Phoenix (van Toronto)
55 Utah
56 Boston (van L.A. Clippers)
57 Brooklyn (van Boston)
58 New York (van Houston)
59 San Antonio
60 Atlanta (van Golden State via Philadelphia en Utah)

BOSTON HANDELT HET BESTE
Korte analyse: Bij Boston kunnen ze lachen. De ploeg die het beste record van de oostelijke ploegen had afgelopen seizoen, krijgt hier de eerste keuze in de draft. Ooit was die draft bedoeld om de zwakste ploegen eerst te laten kiezen, nietwaar? Maar door gedurende het seizoen of in het nabije verleden (veel) te handelen, kan een situatie als nu voor Boston ontstaan.

CLIPPERS, CAVS EN WARRIORS MISSEN DE BOOT
De laatste maal dat dit ook gebeurde (beste team en eerste eerste keuze) was in 1982 toen L.A. Lakers James Worthy kon kiezen. Duidelijk is dat de topploegen van dit moment (Golden State en Cleveland) het niet erg geschoten hebben in deze draft volgorde. Beide teams komen niet voor op deze lijst door twee eerdere spelersruilen.

Ook The L.A. Clippers missen de boot. The Lakers daarentegen hebben twee eerste ronde draft choices. Boston overigens heeft ook nog twee (lage) keuzes uit de tweede ronde. Ander opmerkelijk feit: Orlando mag als 6de, 25ste, 33ste en 35ste gaan kiezen. Vier spelers dus. Ook Sacramento met de nummers 5, 10 en 34 mag enige hoop houden op aanmerkelijke versterking.

DINSDAG 16 MEI

WAT ER VANNACHT GEBEURDE IN DE NBA PLAYOFFS:

Game 7: Boston-Washington 115-105

door Mart Smeets

KNOTJE KNALT RAAK
Ja, er was al heel wat kritiek geweest op zijn haardracht. In plaats van een deugdelijke haarband rond de lange lokken die hem het aanzicht van een typisch blanke basketballer uit de jaren zeventig gaf, had Kelly Olynyk niet lang geleden gekozen voor het min of meer geaccepteerde mannelijke knotje.

Een kunstenaars knotje dat ook al bij New York Knick Joakim Noah te zien was, alsmede (maar dan in werkelijk potsierlijke vorm) bij Detroit Pistons center Aron Baynes en bij Hugo Borst van Langs de Lijn.

Dus, de boel opgebonden tot een klein drolletje op het hoofd, een modeverschijnsel dat hem, een Canadese jongen die een flink deel van zijn jeugd in Kamloops in British Columbia woonde, wel een grappige oplossing leek voor het probleem dat langharige sportmensen tegenwoordig op die manier tackelen.

En ja, hij vond ook wel dat het hem paste en wie er ook wat te zeggen had over die dracht, moest zijn goddelijke gang maar gaan, maar hij deed het op deze manier. Het knotje dus. Zijn knotje.

DE ANDERE KELLY MOET TOEKIJKEN
De man van het knotje had in Game 3 van de halve finaleserie van het oosten nog een heel vervelende, bijna sensationele aanvaring met een andere Kelly. Deze Kelly Oubre Jr., ook uitgedost met een tamelijk opvallend kapsel (but who cares) stormde op de Canadese Kelly af en gaf de 2.11 meter lange speler een fanatieke, harde duw in de borststreek.

Oubre Jr. moest daarvoor boeten en kreeg een wedstrijd schorsing aan zijn broek. Gisteravond speelde Oubre Jr. precies zes seconden. Dat was bijna hetzelfde als DNP Coaches decision, want hij kwam tot helemaal niets.

Oubre jr. kon toekijken hoe de Canadese Kelly de held van Game 7 werd. In een tijdsbestek van vijf minuten schoot de back-up center van de Celtics met gouden handen en bezorgde hij met zijn 26 punten de Boston Celtics de finaleplaats tegen The Cleveland Cavs.

GEEN SHAQTIN' A FOOL DIT KEER
De Canadese Kelly had een keurig rapport: hij speelde 28 minuten, schoot 10/14, 2/6 van driepuntland, 4/5 vrije worpen, hij plukte 5 rebounds, gaf 4 assists, had een maal balverlies, liep tegen 5 persoonlijke (vaak duw-)fouten op en roomde dat alles af met 26 punten.

Voor een man vanaf de bank, voor de man met het knotje, voor de man die vaak nog weleens op de hak genomen werd door Shaq in diens vaak harde kritiek in het (ja, toegegeven) soms geestige Shaqtin' a fool bij TNT-televisie, voor die man was dat een topwedstrijd.

In die fragmenten bij Shaq was Olynyk nog weleens de onhandige, over zijn eigen benen struikelende, lange, blanke basketballer die in de dans onder de borden werd verslagen door leniger, sneller en spectaculairder spelende bro’s die het ietwat aanwezige trage voetenwerk van de Canadees konden uitbuiten, soms vergezeld van beelden van een spartelende Olynyk.

JUICHENDE DRIEPUNTERS GESCHOTEN VANAF PLATTE POTEN
Het antwoord van de man met het knotje kwam in Game 7 en vooral in een tijdsbestek van vijf minuten waarin de Canadese Kelly niet miste en solo The Wizards bedwong, waarbij The Wizard Kelly slechts vanaf de bank kon toekijken.

De juichende driepunters, geschoten vanaf de platte poten, met een jaren zeventig schotje dat het midden hield tussen een klein jumpertje  en een setshot dat je nog wel eens in de Albanese tweede divisie tegen kunt komen, waren aanleiding voor de 20.000 toeschouwers in TD (de naam van de sponsorende bank) Center om een luid ‘Kelly, Kelly, Kelly’ aan te heffen.

De Canadees pikte dat wel op, maar reageerde niet duidelijk zichtbaar, iets dat zijn ploeggenoten wel deden toen Olynyk, op 97 tellen voor het eind van de wedstrijd, naar de kant werd gehaald en alle Celtics hun complimenten bij hem kwamen aanbieden in de vorm van knuffels, schouderpetsen, koppie-tegen-koppie en lachende hoofden waaruit vreugdekreten loskwamen. Dat hij, uitgerekend hij, de beslissende man van Game 7 was geworden…fantastisch.

Olynyk had een muur van een wedstrijd gespeeld; zijn schieten was, zeker voor zo’n grote man, van exceptionele kwaliteit en er bleef werkelijk helemaal niets over van de hoon omtrent het knotje en de verklaring van nogal wat NBA-tegenstanders dat Olynyk een vreselijke viespeuk in het veld was, misschien zelfs wel de grootste deugniet in de hele NBA. Nu was de Canadese Kelly de held. En niets meer en zeker niets minder.

Hij had de wedstrijd mede stabiel qua score gehouden met goede bewegingen richting basket, zodat het 76-76 werd en beide ploegen kans op de winst hadden en hij werd de man die, vorstelijk schietend, het laatste deel van het vierde kwart vormgaf. In vijf minuten versloeg hij in zijn eentje de Wizards: 12-10. Goed voor de 115-105 eindstand

HEERLIJKE WEDSTRIJD, ONSTOPBARE BEAL
Game 7 werd een heerlijke wedstrijd met een haperend begin (zenuwen) en een nauwelijks te stoppen Bradney Beal bij Washington. Was John Wall de held in Game 6, Beal nam die rol moeiteloos over, hetgeen ook wel moest omdat Wall (18 punten), moe gespeeld en stuk verdedigd door de voortdurend hinderlijk aanklampende Avery Bradley, zijn laatste elf schoten (ja, 11 stuks) miste.

Boston had in Isaiah Thomas, de kleine held die produceerde (29 punten en 9/21 en 12 assists) en mocht ook blij zijn met de snoeihard werkende Marcus Smart die boende, poetste, veegde en nog scoorde ook ( 13 punten, 6 rebounds en 4 assist), en de twee starters Al Horford (15 punten) en Jae Crowder (14 punten en veel boze blikken van tegenspelers) en dus vooral De Man met het Knotje.

Hem werd na afloop gevraagd of hij in de toekomst zou kiezen voor de doodordinaire haarband of het modische knotje. Olynyk zei daarover na te moeten denken. De Canadees, die geboren werd in Toronto en wiens moeder negen jaar lang officiële score-keeper bij The Toronto Raptors was, is geen gemiddelde NBA-speler. Niet alleen door zijn uiterlijk dat sterk aan vroeger tijden doet denken, maar zijn hele gedrag is ietwat afwijkend van dat van de doorsnee NBA-speler.

Hij was Academic All American op Gonzaga (niet ver van Kamloops, zijn woonplaats in Canada vandaan), hij is een min of meer veel lezende, filosofisch aangelegde speler en ja, hij meet twee meter en elf centimeter, hij is center die overal (behalve op de 1-positie) speelt en die overal weleens tegenstrevers is tegen gekomen bij struikelingen, duwpartijen en opstootjes.

TWEE BROMMENDE BEREN TEGENOVER ELKAAR
En ja, hij spreekt Engels met een duidelijk Victoriaans Brits accent, met zelfs een lichte slis in de uitspraak. Ook gisteravond was er nog zo’n moment dat er verhit gesproken werd tussen hem en tegenstrever Markieff Morris, maar Olynyk gaf niet toe. Bijna met de koppen tegen elkaar en als twee brommende, grommende beren stonden ze tegenover elkaar.

Hij, de Canadese Kelly, had de laatste lach. Hij schoot Washington letterlijk overhoop. Een lange lummel uit een bergdorp in Canada, ver weg van de glitter van de NBA, werd held in Boston, zoals dit soort verhalen soms geschreven wordt. Een man met vaak zeer simpele kleding aan het knokige lijf, maar toch ook een man die jaarlijks 3 miljoen dollar op zijn rekening krijgt bijgeschreven.

Overigens…hij is komende zomer restricted free-agent. Met de rapportcijfers van Game 7 in de hand kan hij met enig vertrouwen de besprekingen met wie dan ook ingaan. Soms heb je van die avonden. Kelly Olynyk zal het niet snel vergeten, Kelly Oubre jr. heeft niets om zich te herinneren dan chagrijn en het Boston publiek staat nu nog steeds na te genieten. Om de man met het knotje. Of wordt het weer een old-fashioned haarband?

PS. Nog wat dingen die passen in dit Olynyk verhaal. Hij en zijn familie zijn van huis uit Oekraïners. Zijn vader was ooit coach van de Canadese juniorenploeg en liet toen een guard met de naam Steve Nash buiten de ploeg. Olynyk studeerde drie jaar op Gonzaga, maar haalde wel zijn Bachelors Degree. Hij heeft twee zussen die spelen in Saskatchewan.

Eindstand in de serie: Boston-Washington 4-3


MART SMEETS' BOEKENTIP VAN DE DAG

Een van de eerste basketbalboeken die ik kocht bij de American Discount in Amsterdam. Toen voor fl. 30.00 hetgeen veel was. Een basketbal-instructieboek van een schrijver die, zeker bij de top van de Amerikaanse college-wereld, in hoog aanzien stond. Hij was ooit in de Apollohal bij een wedstrijd daar. Amerikaan die de intense drive had anderen altijd te coachen. Hij overleed in 2001, 52 jaar oud. Alle topcoaches in de USA leerden uit dit boek. Een gulden wet: Weet naar welke teamgenoot je het best kunt passen. Een boek voor coaches, niet voor spelers. Ik nam hem mee naar La Bastille, hét basketbalcafé in Amsterdam die dagen. Hij wilde er nooit meer weg. 

 ISBN: 0-910305-00-5 


 CHECK DE UITSLAGEN EN HET PROGRAMMA:

Dag Tijd   Duel   UITSLAG
30-04 19.00 #1 Boston - Washington 123-111 
02-05 01.00 #1 Cleveland - Toronto 116-105
02-05 03.30 #1 San Antonio - Houston 99-126 
03-05 02.00 #2 Boston - Washington 129-119 
03-05 04.30 #1 Golden State - Utah 106-94 
04-05 01.00 #2 Cleveland - Toronto 125-103
04-05 03.30 #2 San Antonio - Houston 121 -96
05-05 02.00 #3 Washington - Boston 116-89
05-05 04.30 #2 Golden State - Utah 115-104
06-05 01.00 #3 Toronto - Cleveland 94-115
06-05 03.30 #3 Houston - San Antonio 92-103
07-05 02.30 #3 Utah - Golden State 91-102
07-05 21.30 #4 Toronto - Cleveland 102-109
08-05 00.30 #4 Washington - Boston 121-102 
08-05 03.00 #4 Houston - San Antonio 125-104
09-05 03.00 #4 Utah - Golden State 95-121
10-05 01.00 #5 San Antonio - Houston 110-107
11-05 02.00 #5 Boston - Washington 123-101
12-05 02.00 #6 Houston - San Antonio 75-114 
13-05 02.00 #6 Washington - Boston 92-91
14-05 21.30 #1 Golden State - San Antonio 113-111
16-05 02.00 #7 Boston - Washington 115-105
17-05 03.00 #2 Golden State - San Antonio 136-100

MAANDAG 15 MEI

WAT ER VANNACHT GEBEURDE IN DE NBA PLAYOFFS:

Golden State Warriors - San Antonio Spurs 113-111

ALS STOMDRONKEN ZEELIEDEN IN VREEMDE HAVEN

door Mart Smeets

Een wedstrijd, twee of meer gezichten, drie tegenvallende starters, twee punten verschil, 36 maal balverlies, een uitvaller, tweemaal een verzwikte enkel en nog heel wat mooie, boeiende momenten te gaan. Dat laatste is eigenlijk een Anglicisme en mag je niet gebruiken in de Nederlandse taal, maar in Amerikaanse sporten is dat stiekem toegestaan: to go = te gaan, maar je hoort dan: 'te spelen' te vertalen.

Game 1 van The Warriors en The Spurs was een nagelbijter en ook een tegenvaller. Het was spannend tot de laatste seconde, maar nadat Kawhi Leonard was uitgevallen bij een 23-punten voorsprong van The Spurs, werd er niet meer naar behoren gespeeld door de ploeg van Gregg Popovich.

Er was geen nieuwe leider binnen de ploeg (immers: Tony Parker kan ook niet spelen) en Paddy Mills was gedurende deze wedstrijd even wat anders aan het doen. Hij kon met geen mogelijkheid de bal erin krijgen, maar ook de bal niet distribueren. Dat laatste was waarschijnlijk pijnlijker voor Pop.

ALS SPEELTUINVERENIGING UIT JISP
Zonder Leonard in het veld zetten The Warriors een 18-0 neer (ja, dat staat er echt: 18 punten gemaakt, nul tegen, The Spurs klungelden alsof ze het derde team van een speeltuinvereniging uit Jisp waren). Bij rust was het 42-62 en was het altijd luid optredende publiek in Oracle Arena behoorlijk rustig geworden.

Leonard en de soms wat onhandig spelende LaMarcus Aldridge (zes turnovers) hadden de basis gelegd voor een fraaie demarrage van The Spurs en hoewel al vanaf het begin van het derde kwart een terugkomst van The Warriors zichtbaar was, werd het maximale verschil toch echt nog eerst 25 punten en zag het er ineens uit dat Game 1 in een verrassing zou eindigen.

PAS OP BIJ HET NEERZETTEN VAN JE VOET
Vervolgens stapte Leonard eerst op de voet van een op de bank zittende medespeler, ging even hinkelepinken en kwam hij even later met diezelfde linkervoet neer op de schoen van Zaza Pachulia, die enorm veel kabaal maakte toen hem daarvoor een fout werd toebedeeld (redelijk nieuw in de NBA: je mag als verdediger niet je voeten op de plaats neerzetten waar je springende opponent dreigt neer te komen.

Ja, ik geef het toe, een zeer moeilijke interpretatie voor welke scheids dan ook, zoals Marc Davis liet zien. Hij gaf Zaza wel en zonder lang na te denken een fout. Het had er zelfs enige schijn van dat Zaza niet geheel onvrijwillig zijn maat 47 daar op de vloer zette, maar Leonard verklaarde na afloop dat hij geen boze opzet in de actie van de Georgiër had gezien).

Zonder Leonard waren de Spurs als stomdronken zeelieden in een vreemde haven. Er werd truttig balverlies geleden, niemand gaf richting aan, niemand scoorde en wat coach Pop ook probeerde, de 23 punten voorsprong verdwenen langzaam voor het nu ineens bloeddorstig optredende publiek dat alles dat Steph Curry en Kevin Durant naar de ring gooiden, zagen veranderen in scores.

Spelers als Gasol, Mills en Green kwamen al nauwelijks tot scoren in dit duel (samen 18 punten), maar verdwenen ook naar de bank om mannen als Murray en Anderson (samen 10 punten) voorrang te geven.

GREEN OVERSPANNEN EN MAZZEL
Waar Curry en Durant samen 74 punten hadden, was het bij de soms ook behoorlijk misschietende Warriors ook gedaan met de vreugde. De gefrustreerd spelende Klay Thomson (6 punten en 2/11 schot) liep met een boos hoofd te ballen en Draymond Green had alle mazzel van de wereld dat een woest en wild uitziende slaande beweging van hem voor een 'normale' persoonlijke fout werd aangezien.

Overspannen aandoend superioriteitsgedrag tegenover een tegenstander leverde hem (weer) een technische fout op. Terecht overigens. Green speelt (ja, ik weet het, het zijn de play-offs) soms met vuur in zijn gedragingen en toont een vreselijk grote mond. Zijn 9 punten vielen ook iets tegen, dient gezegd. Overigens speelde Andre Iguodala geblesseerd en zeker niet op volle kracht.

Voor Game 2 (dinsdag op woensdagnacht bij Ziggo Sport, 02.00 uur) hopen ze bij The Spurs hun sterspeler Leonard weer een beetje fit te hebben. Het gaat hier om zijn linkerenkel die hij in een week driemaal blesseerde. Zonder Leonard speelden The Spurs Houston van het veld in de Conference Semi Finals, dat wel, maar zonder Leonard werden The Spurs nu toch ook letterlijk van het veld geblazen door The Warriors.

HULDE VOOR DURANT EN CURRY
Dat laatste was misschien wel het meest opvallende aspect van deze wedstrijd: het volkomen onvermogen van de ploeg uit San Antonio om goed georganiseerd, gecontroleerd basketbal te spelen en de bal goed vast te kunnen houden. Er was helemaal niemand in staat daarin de ploeg voor te gaan.

Dat The Warriors in ren galop nog de zege binnenhaalden, was de verdienste van de toppers Curry en Durant. Hulde voor hun bij tijden dodelijke schutterswerk (samen 25/47). De volgende vraag is nu: hoe is het met de linkerenkel van Leonard en wat kunnen de medicijnmannen van The Spurs? De vooruitzichten zijn duister. Uit de kleedkamer van The Spurs kwamen zondagavond uitsluitend vraagtekens.

Stand in de serie: Golden State-San Antonio 1-0 


CLEVELAND CENTER WALTER TAVARES OUT
Cleveland Cavaliers heeft dit seizoen geen geluk met hun lange mannen. In het midden van het seizoen ging Chris Andersen (Birdman) door zijn knie: einde seizoen. De vrij haastig aangetrokken Andrew Bogut speelde nog geen minuut alvorens 'down' te gaan met een zware beenblessure.

Afgelopen week was het einde wedstrijd voor Walter Tamares, de Braziliaanse back-up center die een dag voor het einde van de competitie nog een contractje ondertekende bij The Cavs. Coach Tyrone Lue besloot direct geen 'scrimmages' of 'partijtjes' meer te spelen tijdens trainingen toen hij hoorde dat een gebroken hand bij Tavares werd geconstateerd.

The Cavs zijn al een week 'vrij' en moeten wachten op de winnende ploeg van de paring Boston-Washington. Die laatste wedstrijd is aankomende nacht om 02.00 uur op Ziggo Sport.


COACH KERR EVEN TERUG
Na zich twee weken niet te hebben laten zien bij zijn ploeg, keerde coach Steve Kerr afgelopen zaterdag terug in Oracle Arena en liet zich zien bij zijn spelers en personeel. 'Het was zo goed zijn stem weer te horen',  zei een verheugde Steph Curry.

Kerr besprak met de coacingstaff gedurende een uur de stand van zaken binnen de ploeg. Hij liep moeilijk (in sportkleding) nadat hij een week eerder vrij ingewikkelde tests in het medisch centrum van Duke University had moeten ondergaan.

Op zondag verscheen hij in de rust van de wedstrijd van zijn ploeg tegen The Spurs in de kleedkamer en sprak zijn spelers toe, overigens gefilmd en verstaanbaar gemaakt door de Amerikaanse televisie. Neen, hij zat niet op de bank. Hij bezag de wedstrijd alleen, zittend in het materiaalkamertje van The Warriors.


MART SMEETS' BOEKENTIP VAN DE DAG

Hoe een beroemde NBA-speler met zijn leven en zijn geld omging. Een eigenlijk triest verhaal dat keihard en eerlijk is opgetekend.

Moord, drugs, wapens, seks, nooit echt lekker willen trainen…De kleine man die grote ster werd en van de weeromstuit naar Besiktas in Turkije moest uitwijken.

Draaide al zijn geld erdoor, had soms wel 10 eigen auto’s voor de deur staan en moest (van een vroegere vrouw) geld lenen om een hamburger te kunnen kopen.

Bizar verhaal van jongen voor wie je medelijden voelt. Gooide zijn hele eigen leven kapot. Held in Philly.

ISBN: 978-1-4787-3765-2


 

 

ZONDAG 14 MEI

door Mart Smeets

Al heel lang ben ik fan van Phil Jackson. Ik zag hem spelen als New York Knick, ik zag hem aan het werk in de CBA als coach bij de Albany Patroons (die speelden in een kasteelachtig bouwwerk dat Washington Avenue Armory heette) en later bij de Bulls en Lakers. Ik las zijn boeken, luisterde naar de muziek die hij ok vond (die van de Grateful Dead) en zag hem een van de vreemdste moves ooit maken in de NBA.

He went 'coast to coast', hij ging van een uitbuikleventje in Los Angeles naar de intense chaos van het bestaan van baas bij de New York Knicks.

Dat hij ondertussen ook metselde aan zijn privéleven gaat me niet aan, maar dat hij zijn verkering met dochter Jeanie Buss (afstammeling van de fameuze baas Jerry Buss) uitmaakte en een soort onverklaarbaar kluizenaarschap in The Big Apple nastreefde, verbaasde me.

EEUWIGE KLAAGZANG IN NYC
De Knicks leidinggeven is een onmogelijke opgave. Ten eerste omdat er geen enkele balans in de ploeg zat en dat kan je voor de laatste x-jaren zeggen. Hoe dan ook, het rammelde altijd daar, maar in feite deed dat er niets toe.

De New Yorkers moeten altijd mopperen en deden dat graag op die verrekte Knicks, die er weer een heel seizoen niets van wisten te maken. De New Yorkse kranten schreven de hele Knicks-organisatie richting hel, maar in Madison Square Garden huist een eigenaar, die op zijn minst denkt de broer van Onze Lieve Heer te zijn en die verder alle normaal geldende en menselijke regels aan zijn laars lapt.

Een eigenaar van het soort: wie betaalt, bepaalt. Een vreselijk soort mens dus eigenlijk. Onder leiding van die man, James L. Dolan (zoon in de stinkend rijke Dolan-family van Cablevision), ging Phil dus zijn pensioenjaren in de NBA in. Ja, voor een leuk pensioenopvullertje: acht miljoen dollar per jaar. 

Met een zooitje ongeregeld als ploeg, een onervaren coach in Jeff Hornacek en een zeer ervaren en voor Jackson zeer bekende assistent-coach in Kurt Rambis en een altijd ietwat uit de pas lopende superster Carmelo Anthony.

ONWERKBARE SITUATIE
Laat ik eerlijk zijn (waarom niet) en stellen dat Jackson er de afgelopen jaren een behoorlijk rommeltje van gemaakt heeft. Hij was dan weliswaar dé Zenmaster van de NBA, maar van overleg, gesprek of reden was zelden sprake in de botsingen die binnen de organisatie plaatsvonden.

De man die bij de Bulls en Lakers bekend stond om zijn 'andere' aanpak, zijn directe confrontaties met zijn sterren (Jordan, Pippen, Rodman, Kobe en Shaq), deed het bij de Knicks, voor zover dat op afstand te volgen was, toch weer anders. Hij verkoos vaak de stilte en maakte daarmee duidelijk dat de coaches en spelers niet voor muizenissen bij hem moesten komen, maar uitsluitend voor echte problemen.

Hij leidde op afstand, maar die afstand leek zo groot te worden, dat met name de spelers over 'onwerkbaar' begonnen te spreken. Jackson communiceerde wél met Hornacek en zeker met Rambis. Waarom? Omdat beiden in staat waren de tringle-offense te begrijpen en te spelen. Het is een bijna publiek geheim dat vrijwel niemand van de huidige selectie van de Knicks werkelijk in staat was deze aanvallende tactiek echt goed te kunnen spelen.

Wat je daarvoor nodig hebt? Een gezond stel hersens, sociaal gevoel en iets van instinct. Vrijwel niemand van de Knicks kon bogen op het hebben van alledrie die eigenschappen. Ja, waarschijnlijk Anthony wel, maar die vertrapte het om in zijn eentje de kar te gaan trekken en speelde een even lusteloos als laf seizoen bij de Knicks.

Na nu pas duidelijk is geworden hadden ook bij Anthony 'privéredenen' met zijn gedrag rond de Knicks te maken. Zijn beroemde vrouw La La trapte het het al eerder (tijdelijk) af, maar nu leek het voorgoed te zijn en daardoor was Carmelo ietwat uit zijn hum en interesseerden al die medespelers bij de Knicks hem niets.

Of Jackson zich ook verantwoordelijk voelde om nu met Anthony in contact te komen en hem een helpende hand toe te steken, is maar zeer de vraag. Twee dagen geleden vertelde Jackson dat hij een textbericht naar zijn sterspeler had gestuurd. Met persoonlijke woorden. 

Criticasters zullen dan opmerken dat deze idiote wereld dan weliswaar van texten en tweets aan elkaar hangt, maar in dezen mag je toch ook aan Jackson vragen waarom hij niet de telefoon pakt en persoonlijk contact met Anthony zoekt. Naar duidelijk werd, hadden beiden sinds het einde van de competitie, een maand geleden, al geen woord meer gewisseld. Fijne toestand, denk ik dan.

NIEUWE STER
En dan was er ook nog de ineens opstandige Kristaps Porzingis, de man uit Letland die door Jackson met een geweldige storm aan protesten van de buitenwereld naar New York werd gehaald. Porzingis werd een ster, Jackson kreeg zijn gelijk, maar beiden stonden zich daar niet op voor. Het vervelende was dat Anthony zijn eigen leiderschap binnen de ploeg zag afbrokkelen en dat Porzingis wel erg snel groot, groter en bijna grootst werd.

Met zulke spelers moet je dan een in de basis best ingewikkelde aanval gaan spelen, zoals Jackson dat graag wilde. Hornacek zag het onmogelijke ervan in en probeerde, zo goed en kwaad als het kon, het einde van de competitie ta halen. Geen play-offs voor de Knicks, maar dat was eigenlijk al niets bijzonders meer.

De ploeg speelde eens in de vijf wedstrijden behoorlijk en eindigde zielloos en ook zielig met 31 overwinningen en 51 nederlagen. Het ergste voor het thuispubliek was wel dat er thuis meer verloren dan gewonnen werd. Dat moet je voor de echte fans daar in New York niet al te lang doen.

Dus moest Jackson wel gaan optreden en dus deed hij dat op de achtergrond en nergens confronterend tegenover zijn spelers en coaches. Toen Porzingis boos naar Europa vertrok, samen met zijn twee filmende broers die een documentaire over Kristaps aan het maken zijn, liet Jackson ook de mogelijkheid om de jonge sterspeler wat rustiger te krijgen lopen. 

Ook hier geen persoonlijk contact, alsof Jackson in een ivoren oren zat en daar nauwelijks nog uit tevoorschijn wilde komen. Eergisteren deed hij dat even. Hij stond de ‘bloedhonden’ van Knicks-volgers te woord en vertelde hen dat het voor de Knicks beter zou zijn dat Anthony naar 'a contender' zou verhuizen, om de laatste jaren van zijn mooie loopbaan door te brengen bij een club die in kampioenskansen dacht.

Met andere woorden, dat doen we volgend jaar bij de Knicks dus ook weer niet. Die gedachte van Jackson is te volgen. Anthony blijft een zeer goede speler, maar hij past eigenlijk alleen in het patroon van Carmelo-ball. Dat betekent een op twee aanvallen worden door hem afgemaakt; raak of niet maakt niets uit.

Anthony kan wel anders spelen, maar wil dat niet tot nauwelijks met deze medespelers en ja, dan heb je toch een vrij stevig probleem. Als club, als coach, als speler, als president of basketball-operations (en dat is Jackson). Dus, waarom nu ineens dan naar buiten treden in de openbaarheid?

TOEKOMST ZIT IN TOMBOLA
Komende dinsdag vindt de NBA draft-lottery plaats; het voorportaal voor hoe de draft zal gaan verlopen. En gaan de Knicks dan hopen op een topspeler uit de college-wereld of wellicht een top-Europeaan? Het heeft er alle schijn van. Misschien om zo’n speler zelf te houden, misschien als lokaas voor een mooie trade.

Jackson en zijn mannen (inclusief de ook niet heel erg zeker van zijn zaak lijkende G.M. Steve Mills) zijn in Chicago neergestreken en hopen nu op een super goede, jonge speler die als een van de eersten gekozen mag worden. Ja, dat is een hele gok, om daar de nabije toekomst van je ploeg aan op te hangen. Als Carmelo gaat vertrekken en elders geluk wil zoeken, is dat voor Jackson een goede zaak.

De vraag is echter ook wie zo’n geboren lastpak voor meer dan 25 miljoen per jaar aan boord wil nemen? Phoenix? Los Angeles? OKC? Toronto? En wat moeten de Knicks dan doen met al die spelers die er verleden seizoen rondliepen? Jackson zal toch met een plan moeten komen. Hij zal op moeten staan en zich een ware president moeten tonen.

Zijn knetterende zwijgen van de afgelopen twee jaar heeft voor een diepe disbalans binnen de Knicks-organisatie gezorgd. En topbasketbal kan je ook zonder die zalvende triangle spelen. Dat weet Jackson ook. Als hij er wél aan vasthoudt, moet hij zich realiseren dat niet iedere basketballer gezegend is met dezelfde herseninhoud als hij en een paar spelers binnen de NBA. Ook Jordan had twee jaar nodig voordat hij het licht zag in dezen.

Vooralsnog ligt de toekomst van de Knicks in handen van diegene die de balletjes in de tombola-pot gaat laten rollen. Dat is een vrij dunne bodem voor succes, lijkt me. En toch blijf ik Jackson fan en lees graag in zijn boeken. Maar hij moet nu wel iets gaan doen om dat standbeeld te blijven. Ik hoop dat hij dat ook snapt.

CHECK DE UITSLAGEN EN HET PROGRAMMA:

Dag Tijd   Duel   UITSLAG
30-04 19.00 #1 Boston - Washington 123-111 
02-05 01.00 #1 Cleveland - Toronto 116-105
02-05 03.30 #1 San Antonio - Houston 99-126 
03-05 02.00 #2 Boston - Washington 129-119 
03-05 04.30 #1 Golden State - Utah 106-94 
04-05 01.00 #2 Cleveland - Toronto 125-103
04-05 03.30 #2 San Antonio - Houston 121 -96
05-05 02.00 #3 Washington - Boston 116-89
05-05 04.30 #2 Golden State - Utah 115-104
06-05 01.00 #3 Toronto - Cleveland 94-115
06-05 03.30 #3 Houston - San Antonio 92-103
07-05 02.30 #3 Utah - Golden State 91-102
07-05 21.30 #4 Toronto - Cleveland 102-109
08-05 00.30 #4 Washington - Boston 121-102 
08-05 03.00 #4 Houston - San Antonio 125-104
09-05 03.00 #4 Utah - Golden State 95-121
10-05 01.00 #5 San Antonio - Houston 110-107
11-05 02.00 #5 Boston - Washington 123-101
12-05 02.00 #6 Houston - San Antonio 75-114 
13-05 02.00 #6 Washington - Boston 92-91
14-05 21.30 #1 Golden State - San Antonio Ziggo Sport Extra 2
16-05 02.00 #7 Boston - Washington Ziggo Sport + Select
17-05 03.00 #2 Golden State - San Antonio Ziggo Sport + Select

 

ZATERDAG 13 MEI

WAT ER VANNACHT GEBEURDE IN DE NBA PLAYOFFS:

Washington - Boston 92-91

door Frank Vischschraper

JOHN WALL: IJSWATER IN DE ADEREN
Het is kwart voor elf des avonds in Washington D.C., kwart voor vijf in de ochtend in Nederland. De adrenaline vloeit ook bij uw scribent nog rijkelijk na een razend spannend vierde kwart in de zesde wedstrijd tussen Washington Wizards en Boston Celtics. En dan stromen ook de woorden makkelijk van toetsenbord naar beeldscherm.

Aanstaande maandag een wedstrijd in Boston, dat was zeker. Maar zou dat wedstrijd 1 in de East Finals zijn tussen Boston en Cleveland, of misschien toch wedstrijd 7 tussen Boston en Washington in deze onvervalste bloed-aan-de-paal-serie? Het werd dat laatste, met dank aan de matchwinner, de man die op het moment suprême ijswater door zijn aderen had stromen: John Wall.

Zijn driepunter over meesterverdediger Avery Bradley heen, die Wall het leven in de eerste helft meer dan zuur maakte, maar nu net even te ver weg was, besliste dit duel in het voordeel van de Wizards: 92-91. 

Beide ploegen konden in de aanloop naar de wedstrijd wijzen op duidelijke statistieken in ieders voordeel. Boston mocht hoop putten uit de tien voorgaande wedstrijden in deze NBA-playoffs waarin een thuisploeg een do-or-die match moest spelen en alle tien keren verloor.

Washington mocht zich verlaten op het feit dat deze twee teams elkaar dit seizoen al negen keer hadden getroffen, en dat de thuisploeg aan het eind telkens de bovenliggende partij was geweest. The Wizards op niet mis te verstane wijze in de vorige twee wedstrijden in het Verizon Center, ontmoetingen nummer 3 en 4, waarin de ploeg runs maakte van maar liefst 22-0 respectievelijk 26-0.

THE TROLL BLIJFT ONDER TOCHTIGE BRUG ZITTEN
Bijna, bijna bedierf grote kleine man Isaiah Thomas (27 punten tegen een wat bleke 33 procent) nog het feestje voor The Wizards met een laatste nood-driepunter, maar hij miste, zwaar op de huid gezeten door Markieff Morris. En dus kon The Troll, die ellendige lelijke trol onder zijn tochtige brug blijven zitten of zijn metrobuis of waar hij op dat moment ook maar uithing.

Die ellendig leijke troll zorgde er voor dat sinds 1992 slechts 1 van de 86 pogingen van de vier professionele sportploegen uit D.C. om een halve finale te bereiken, was geslaagd. En dat noch The Wizards, noch The Nationals (honkbal), noch The Capitals (ijshockey), nochThde Redskins (American Football) in die kwart eeuw een titel hadden mogen vieren, 

Hij loerde al met zijn waterige bolle oog tijdens de eerste helft, maar zag dat The Wizards tegen de slecht schietende Celtics continu de voorsprong hadden, die iets minder dan vier minuten voor rust zelfs tien punten bedroeg. Ondanks miserabel spel van Wall, die in het eerste bedrijf drie punten liet noteren tegen een schotpercentage van 11.

CLUTCH KLASSE
Zesentwintig punten uiteindelijk toch nog voor de franchise player van The Wizards, daar niet van, maar wie de hele wedstrijd goed was voor de thuisploeg, was Bradley Beal. Drieëndertig punten tegen 58 procent, steensterk gedaan. En samen met Wall 23 van de 26 punten van Te Wizards in het vierde kwart. Hoezo clutch players?

Het had zeker anders kunnen lopen. Wizards tien punten voor dus in het laatste gedeelte van de eerste helft, maar een 18-3 run van The Celtics zorgde ervoor dat de wereld er weer heel anders uitzag. De thuisploeg herpakte zich daarna, maakte het snel weer spannend en dat bleef het de hele tweede helft.

In de laatste veertig seconden gebeurde er nog een hoop. Avery Bradley (27 punten weer na zijn 29 in wedstrijd 5) schoot The Celtics naar 89-87, Beal antwoorde elf seconden later met een driving bank shot voor 89-89. Al Horford (20 punten) schoot zeven seconden voor tijd via het bord raak voor The Celtics (wat bijna onmogelijk was omdat hij zowat tegen de zijkant van dat bord aankeek) en mocht even de hoop hebben dat hij de matchwinner zou worden.

GAME 7 BABY!
John Wall besliste anders. Hij zorgde ervoor dat ook in de tiende wedstrijd dit seizoen tussen deze twee ploegen de thuisploeg aan het langste eind trok. Een statistiek waar The Celtics zich op hun beurt, maandag in de eigen TD Garden, maar weer aan vast moeten houden.

Game 7 baby. Afspraak in de nacht van maandag op dinsdag om 02.00 uur. Maar eerst natuurlijk nog een Game 1. Golden State Warriors-San Antonio Spurs, Western Conference Finals, zondagavond 21.30, eveneens op Ziggo Sport. Mart Smeets en Francisco Elson zijn uw spreekstalmeesters.


 MART SMEETS' BOEKENTIP VAN DE DAG

Pocketuitgave over een Canadese jongen die eigenlijk voetballer wilde worden en toen een grote oranje bal in handen kreeg.

Hij woonde in Victoria en daar wist men weinig over de NBA. Over een in Zuid Afrika geboren Canadees met ook nog een Brits paspoort die het in de USA maakte.

Ja, hij is waarschijnlijk de beste voetballer die NBA-speler werd. Fan van Tottenham Hotspurs. Mede-eigenaar van de Vancouver Whitecaps.

Volgens Time de nummer 91 op de wereld als het gaat om meest invloedrijke mensen. Ja, echt waar…

ISBN: 978-0-14-241914-1


 

CHECK DE UITSLAGEN EN HET PROGRAMMA:

<td rowspan="1" colspan=<td r
Dag Tijd   Duel   UITSLAG
30-04 19.00 #1 Boston - Washington 123-111 
02-05 01.00 #1 Cleveland - Toronto 116-105
02-05 03.30 #1 San Antonio - Houston 99-126 
03-05 02.00 #2 Boston - Washington 129-119 
03-05 04.30 #1 Golden State - Utah 106-94 
04-05 01.00 #2 Cleveland - Toronto 125-103
04-05 03.30 #2 San Antonio - Houston 121 -96
05-05 02.00 #3 Washington - Boston 116-89
05-05 04.30 #2 Golden State - Utah 115-104
06-05 01.00 #3 Toronto - Cleveland 94-115
06-05 03.30 #3 Houston - San Antonio 92-103
07-05 02.30 #3 Utah - Golden State 91-102
07-05 21.30 #4 Toronto - Cleveland 102-109
08-05 00.30 #4 Washington - Boston 121-102 
08-05 03.00 #4 Houston - San Antonio 125-104
09-05 03.00 #4 Utah - Golden State 95-121
10-05 01.00 #5 San Antonio - Houston 110-107
11-05 02.00 #5 Boston - Washington 123-101
12-05 02.00 #6 Houston - San Antonio 75-114 
13-05 02.00 #6 Washington - Boston